Je zou spontaan een kutgedicht gaan schrijven waarin van alles boven komt:
kartonnen melkpakken, sinaasappelschillen, een afgedwaald condoom, kortom alles uit een sloot waarin van alles drijft naast kroos.

Dat er nog eenden zwemmen, meerkoeten
en zwanen in die zooi. Ik liep naar school; de poëzieschool.
Ik verdwaalde onderweg.

Zag koeien in het gras waartussen klaver, paardenbloemen enzovoort.

Werd vooral geraakt door alles wat onder het laatste sorteerde. Wist
er geen woorden voor en dacht:
laat ook maar. Het is wel goed
vandaag. Ik blies wat pluizen
weg. Ze zouden landen en opstaan
in tientallen tussen het gras.