de wakende eenhoorn op de drempel van de slaapkamer
is verdwenen
lakens en hemden blijven nat aan de waslijn
dagelijks doen we de kikkers in de blender
en drinken dapper van de bruine drab
zo slikt de een wanhoop, de andere hoop
alleen slapen met je schoenen aan
biedt warempel nog soelaas
op weg naar een volgende zonsopgang
over de tientallen sinaasappels maar niet gesproken
voorspeld is er
nattigheid
maar dit heb ik
totaal niet voorzien
komt dochter met schaal
onze slaapkamer binnen
m’n man z’n hooofd
rolt er net niet af
zegt ze zo
hoeven jullie ook
niet meer te scheiden
schijnt namelijk pijnlijk en lastig
met de kinderen en zo…
De meeste meisjes kennen we nooit als vrouw.
Niet met iedereen deel je puberend het matras –
In de nieuwbouwwijk of eindexamenklas
Zijn er voor elke Janneke een Jennifer, Gwen, Maud,
Hanneke, Marleen, Louise, Brenda en Sas;
Toen geen vonk, daarna geen mistletoe, de huwelijkstrouw,
Nog steeds geen vonk – maar zelfs dan een licht berouw,
Verlangen naar het slaapkamer contrast.
De deur door naar het centrum van de wereld, het bed
Waarin ze je haar zuchten toevertrouwt,
Het schaamteloze beest in ogen hemelsblauw.
Je discussieerde tot aan andere keuzes op het stembiljet
Toe; zag elkaars kinderen opgroeien, de eerste grijze haar; oud
Geworden samen – maar zonder haar lichaam op het palet
Blijft ze dezelfde van klimrek tot verzorgingsflat.
We begraven een heleboel meisjes; zelden een vrouw.
Je komt na een nacht elders in de loop van de middag weer thuis
De poort is van het slot en je ziet het koffiezetapparaat buiten op
De grond staan en je staart naar het raam dat je had dichtgedaan.
Hebt dichtgedaan. Je gaat zelf door het raam naar binnen met die
spanning van: zijn ze misschien nog hier en begint het dan nu pas
Maar je treft niemand aan. Je slaapkamer slaapt in de nachtkastjes
Die openstaan en even leeg van binnen zijn als toen ze nog dicht
Waren. Ze waren altijd dicht bij jou. Je staat in de slaapkamer en
ziet hoe het dekbed glanst en op je strakke naakte lichaam wacht.
Langzaam breekt het besef bij je door van een esthetische code
die in de kamer heerst en daar ook al heel erg lang voor jou was
en die je direct met de indringer verbindt. Dan breekt het besef.
Pa was gebeten door een slang
die niet bestond
we zochten op internet naar
slangen die niet bestonden
en google zei
je moet niet bang zijn
voor het ontbreken van ledematen
toen vader begon te vervellen
zijn arm bij het doortrekken van de wc
was kwijtgeraakt
kwam de dokter
hij schreef hem pillen voor tegen stress
en bracht zijn huid weer aan
met een nietmachine
hij lag die dag op bed
moeder hield zijn laatste arm
op de juiste plaats en ik zijn benen
we fluisterde in de gaatjes
waar zijn oren zaten dat de pijn loog
en de dood niets anders was
dan een masker dat je af kon graaien
er ritselde iets door de slaapkamer
Recente reacties