In de lente van mijn leven
zal ik nimmer door te streven
op zoek gaan naar geluk.
Bij mens en dier en de natuur,
met open blik en zonder vuur,
want al het kwade is vergeten.
Als de zomer is gekomen
met lange dagen in de zon,
koester ik het reeds gevonden.
Geniet van zoete dromen,
totdat herfst ze meeneemt,
als blaadjes aan een boom.
Door de winter zal ik slapen
en niemand zal me vragen;
ben je bang voor wat er komt.
een stem een toon
een woord in klank
een geluid een lied
een melodie in zang
een gebaar een blik
een gevoel in mij
gegeven door jou
Als ik je weer zie
maken we een praatje,
dat stemt me altijd blij.
Want weet je,
ik herken mezelf in jou,
dat blijft me altijd bij.
In ons samenzijn
delen we geluk en leed,
ben ik even niet alleen.
Waarmee ik wilde zeggen;
je bent een prettig mens,
we komen overeen.
In de onrust van het wachten
vond ik het gedacht onvindbare.
De klok stond stil, onmerkbaar.
Ze zag me niet en wankelde.
Zoals goud en zilver opgepoetst,
fonkelde je glimlach in de ruimte.
Hij kraste met kromme krammen,
wist zich opgemerkt en spuugde.
Rogge, tarwe, graan en gierst,
als dorre takken in woestijnzand,
weigerden te groeien. Doodzonde.
Maar hij bleef blazen in volharding.
Kom nader, wees niet bang.
Voel mijn handen, ze zijn warm.
Ik blijf bij je, totdat de koude wind
hier niet meer waait, voorgoed.
Verdorven dus onwetend
slentert hij door stegen,
in de schaduw van de nacht.
Zonder vrienden en verlaten
zoekt hij slapeloos en dolend
naar eenzame verwanten.
Er klinkt geschreeuw van
dronken zeelui, galmend
over grachten van de stad.
’t Zijn zielen vol van vuur,
ze verspreiden zich gestaag
in levens zonder antwoorden.
In blad van hoge bomen
zie ik je hand,
bewogen door de wind
wuivend naar een kind.
In wit van wolken
zie ik je ogen,
kijkend naar beneden
met een milde blik.
In waaien van de wind
hoor ik je fluisteren,
met een gevoel van rust
blijf ik ernaar luisteren.
Recente reacties