In een appelgaard kan onrust bezinken,
kan een vermoeide aarde even stilstaan,
kan dorst in overvloed verdrinken
en kunnen dagen zomaar voorbijgaan.
In de tuin weerklinkt schraal verlangen.
In een gewaagde poging wellicht
om schaduwen van het verleden te vangen.
Dat is toch waarvoor muren zijn opgericht.
Het wachten is op de ontknoping
van de wurgende wrong in tijdelijke tijd.
Zo klinisch als het paradijs, ik noem maar een ding,
hoeft het nu ook weer niet te worden. Met respijt.
het gloren gods vond mij
waar we eten
het stukgereten
vuil geworden
en het bleek gekeken
bleef
mijn kleren rieken
naar gebogen dagen
het verbolgen
schraal gekust
er zit nog pluis in mijn navel
alles daargelaten
Jezebel, jij krankzinnige hoer van Babylon
Met je lippen schraal en je mond droog probeer je de dood te kussen
De woorden die je prevelt komen uit de hel van Babel
Met je ogen zwart als afgestorven vlees verleid je de man met de hamer
Slechte adem, slechte adem!
Met je borsten hard en koud voed je de eenzame geest.
De wereld in chaos
ik zing tot je onder de wolken
over ongeduldige hoogten
bloeit aarzelend ons lichaam ;
ergens sterft een oude kennis
en regent het werelddelen
heel mijn hart is je onderdak
want daar is een naam gaan leven in de ochtend
en is oud water schraal geworden
in de avond
ik zing tot je boven de golven
laat mij nu gaan vanuit de aarde
en als juichende regen een zee veroveren
want mijn stem is je maker
en mijn lied je dienaar
Recente reacties