het is ouderavond, nu zonder
maskers, we trekken kleren uit
gaan eerst wat rondjes rollen
door de kleuterwoestijn
ons weer verbinden in dat oergevoel
en anders een pakje wodkasap
of twee, vooruit de klimwand op
onze ruggen strekken, vrijmoedig
tonen we diverse bilpartijen
breed roetsjen we van de dik
beboterde glijbaan, ik ben manlief
al kwijt, in het doolhof speelt men
‘herken ik daar jouw achterkant?’
verderop temmen zorgeloze vrouwen
wilde wipkippen en overal
ja overal waar ik kijk, vastgebonden
mannen, andere stoute mannen,
die smeken om vergeving
Resultaten voor het trefwoord rollen
Het regent en gigantische sneeuwvlokken van
de laatste parelwinter drijven alsnog voorbij.
Ik adem nog. Ik laat mij als een kind
langs toonbanken dragen, mij als
doortrapte supporter toezingen door
garagehouders en zakdoekfabrikanten.
Het vriest en een Turkse man met snor
en brede zwarte vliezen wacht op zijn koffie,
hij houdt zijn jas gesloten als hij tegen mij zegt:
Je kunt hier zitten, je kunt hier niet zitten,
uiteindelijk gaat het om de gemoedsrust
van gebouwen als je weer naar buiten stapt.
Kijk, het regent en nu komen de getijden,
en dit zachte rollen zal nooit meer anders zijn.
Recente reacties