Ik wentel me
in het schijnsel van je verbeelding,
jouw zoektocht naar woorden.
Donkere straten
verbergen de beeltenis van klanken,
plooibare dromen
als toevluchtsoorden.
Ik wil je zo graag eens horen,
het timbre van je stem
in volle zinnen gehuld.
Misschien komt dat er ooit nog van,
met alle akkoorden van m’n liefde
en een engelengeduld.
Jouw lach
zegt zoveel meer dan woorden,
breekt even de woeling van ’t zwijgen.
Een vrolijk sterven van de stilte,
de opluchting van humor
waarin wij saampjes de dag ontstijgen.
De bezieling van je giechel
klautert gewaagd langs hoge muren,
ontsnapt ginnegappend ons gevang;
plukt de kostbare seconden
die voor mij nog eeuwen mogen duren,
want jouw lach
duurt mij nooit te lang.
In de verstomde holte van een traan
bouw ik onachtzaam een kaartenhuis,
omgeven nog door mijmeringen
over het vorige dat zo plots viel.
Want zo ik nu weet
kan men niets dan treurnis bouwen,
op de fundering van een meermaals gebroken ziel.
Toch waag ik mij eraan.
Uiterlijk vertoon van bravoure, zelfs ietwat frivool,
maar de donkere nachten snijden de wonden
en in het requiem van ’t kaartenhuis
klinken de rouwende noten
waartussen ik thans opnieuw dwaas dool.
De verweerde aanblik van mijn ziel
werpt een langgerekte schaduw
op de reeds duist’re avond in mij.
Wispelturige rook uit een nabije schoorsteen
streelt in ’t voorbijgaan een vogel.
Majestueus droomland en een wantrouwig geloof,
hand in hand, zij aan zij.
Aan het eind van de straat
de ogenschijnlijk onbeduidende kraai van een klein meisje,
gesmoord door de laatste stralen licht.
Een ieder lijkt te vertrouwen
op de God die ver boven ons het onheil weert,
maar droomland’s schone schijn bedriegt,
want was het slechts een gil van speels plezier
of zowaar haar laatste wellicht?
Recente reacties