mijn hoofd leidt mijn lijf
naar waar het blijkbaar moet zijn
en houdt het net haaks op de straat
mijn lijf daarentegen
wil amper bewegen
maar mijn hoofd zegt ‘Straks kom je te laat!’
een dreigend dilemma
door gierende remmen
aan gort gerost in volle vaart
mijn lichaam zijn zin
en dus blijft hij er in
terwijl mijn hoofd mijn lichaam verlaat
Zij vliegt nonchalant en soeverein
mijn zelfverklaarde luchtruim in,
blijft hangen in de tijd.
Een zwart en gele wentelwiek
met haast geruisloos zoemen,
vooruit schieten, remmen,
wenden, willekeur, weer hangen,
landen en verkennen.
Dan proeven, take off,
rondje om mijn hoofd:
spanning wordt angst,
een handgebaar weert voorzichtig af
wat geen bedreiging is
en even nonchalant en soeverein
weer gaat.
Recente reacties