noem me maar een rare naïeveling
dat ik wil geloven in de ware liefde
de oplossing, het lot dat ons trouwt
dat ik denk het vuur van de evolutie
de diversiteit te kunnen temmen
de stilte schrijft boekdelen
mijn hart is van goud, gelooft
mijn pen van zilver, twijfelt
ik wil niets beloven
geen sprookjes schrijven
oud verdwijnt, nieuw verschijnt
de revolutie, de relatie een feit
jij en ik, we zijn geen kinderen meer
de waarheid
het enige dat blijft.
Resultaten voor het trefwoord relatie
Fuck, we hebben een relatie
de liefde is mij trouw, de waarheid is mij trouw
de weg rechtstreeks verbonden
we kregen ruzie en een kus van god
zwegen, werkten samen,
leerden elkaar te dromen
leerden elkaar te geloven
iedereen voelt, weet, ademt
daarboven, het gemeenschappelijk lot
we zijn hier
en we komen samen.
ik ben jaloers op je moederschap
je relatie tot mijn mogelijke zoon of zoiets
zoiets zal Chuck Berry wel gedacht hebben
toen hij klaarkwam in het serveerstertje
toen Beethoven over ging in Bach
een bulderlach in een riviertje / zo van een berg af
het bos verloor zich in de bomen
en Robin Hood kreeg rode schoentjes aan
het is een grap
een pop die over de zeeën gaat
en ik ga kapot tot
ik ga
als graaf van Egmond naar het Spaans schavot gaat
opdat hij geboren worde: Strawberry Fields Forever!
‘Te gepassioneerd?’
vroeg hij haar.
Ze vertelde hem dat er
geen antwoord was.
Geslagen met gerijpte woorden,
lichtloos opgegroeid in het
bewustzijn. Woorden zo bitter
op een mens eerlijk als hij.
Haat is liefde, zei ze na de
zoveelste ruzie. Vertrouwen
is woede, op zijn beurt vindt
woede plaats in het hart.
Maar toch verhuisden ze
samen naar andere dorpen,
zagen andere mensen, tuinkabouters
en tuinhekken. ‘God ik heb nooit
geweten dat er zoveel verschillende
tuinhekken bestonden!’ Zeiden
ze weleens, plezierig verbonden
door gezamenlijke binnenpretjes.
Niemand vroeg zich af, of er meer moest zijn.
Zo verfden ze hun schilderij egaal blauw,
beetje bij beetje, totdat op een dag
de laatste centimeter ingekleurd was, en
ze gedwongen waren afstand te nemen,
een meter naar achter te lopen en het
resultaat van hun bestaan te aanschouwen.
Bruin
is er iets?
nee, er is niets
de zon schijnt
in mijn gezicht
De dichter:
Ik heb haar, Alejandra Galeana Caravito,
mijn vriendin, vermoord, maar
haar niet opgegeten,
ik heb haar aan stukken gereten en
op smaak gemaakt met wat limoen,
gefrituurd en om geuren te voorkomen
ingevroren als vlees voor de honden,
niet ik, maar zij
wilde de relatie verbreken,
in Mexico eist dat z’n tol,
leest u de De Marques er maar op na.
als is de stemming
oranje boven alles
formatie mislukt
Tot mijn dood zullen er kranten verschijnen
met wat men pleegt te noemen nieuws
en reportages en opinies.
Het ziet er niet naar uit dat er ooit
een pauze komt in de leverantie hiervan
of in mijn bereidheid met enige regelmaat
een verse pagina op te slaan en kennis te nemen
van de laatste hoogtepunten, trends en strubbelingen
in de wereld om mij heen.
Te verwachten valt: dat ik jaar na jaar na jaar
minder onder de indruk zal raken
van het nieuwe supertalent,
de nieuwe modekleur,
de nieuwe zienswijze,
de nieuwe partijleider,
het nieuwe oude dat plotseling opduikt
en het oude oude een schop geeft.
En dat niet alleen: er komt een moment
(waarschijnlijk sneller dan gedacht)
waarop ik, aanbeland in een kiosk,
een langgerekte lach over alle drukinkt tracht te gieten,
in de hoop dat de hele letterbende
van het papier af druipt en krachteloze plasjes vormt
aan mijn voeten met de ruig behaarde enkels.
(Een tot mislukken gedoemde aanslag, natuurlijk –
geen letter zal verslappen,
geen pagina verwaaien.)
Toch…
in een niet zo verre toekomst zuchtend onder het dictaat
van het allemaal al gezien en gehoord en gelezen menen te hebben,
hoop ik – een ontwapenende mopperkont – in een impuls
nog zo’n lekker overspannen papiervod aan te schaffen:
uit een jonge meisjeshand te mogen ontvangen
een ‘Schandaal!’ roepende kop
die mijn bloed opstuwt
naar de kwieke emotie van de verontwaardiging.
Recente reacties