In de lente van mijn leven
zal ik nimmer door te streven
op zoek gaan naar geluk.
Bij mens en dier en de natuur,
met open blik en zonder vuur,
want al het kwade is vergeten.
Als de zomer is gekomen
met lange dagen in de zon,
koester ik het reeds gevonden.
Geniet van zoete dromen,
totdat herfst ze meeneemt,
als blaadjes aan een boom.
Door de winter zal ik slapen
en niemand zal me vragen;
ben je bang voor wat er komt.
Volgens de honger naar intrest
zou de aarde sneller moeten draaien;
tot de spijt van beleggers leef ik
in onverkoopbare lucht,
onder een tijdloze koepel
met haastige condensatiestrepen.
Zonder alles uit te hoeven leggen
kunnen we het onzegbare wél openen
en de parallellen in elkaar aanraken
door intimiteit weer te vinden
in de gradaties
van een schijnbaar monochrome hemel.
Kon iedereen eerlijk zijn
en vertellen wat in zich leeft
dan zou de stille lucht me koesteren
en voller proeven dan enkel bevrijde adem;
de wolkenworsten zoeken hem
tijdens hun trek vanuit het ochtendrood.
Als je de mensen niet veroordeelt
en wat je vertelt ze verblijden,
dan geloof ik dat je reeds halverwege
je reis ontstaalde warmtes verenigt:
diepgang vloeit haast onmerkbaar
tussen dat onvoltooide grijs en intense indigo.
Recente reacties