Resultaten voor het trefwoord realiteit

een ei moet je goed laten schrikken – pallas van huizen

Als je achter de feiten aanloopt heb je het zelf niet in de hand en laat je het aan
het lot over uiteindelijk verlies je dan op de langere termijn alsnog.
Er is een grijs gebied waarbinnen veiligheid en kosten voor veiligheid elkaar in
de weg zitten. Soms is het beter zo zuinig mogelijk te spelen, soms is het beter
om iets hoger te gaan zitten en met een extra investering je zekerheid, je
informatie af te kopen of te kopen.

(fictie)

Stel er staan een groep demonstranten op het Malieveld te protesteren tegen
het kraakverbod. Zij hebben allemaal azenkrakers zoals Q9, 67 en J8 in hun
handen, en maken opmars naar het binnenhof. De enige manier om die
demonstranten te stoppen is met genoeg druk (macht, geweld) van de politie om
ze zo af te schrikken dat zij niet met de laatste kaart op de river onze azen
(het kraakverbod) kraken. Met andere woorden, om iemand echt te laten passen
moet je hoog inzetten en mag je geen slappe inzetjes gebruiken, als je niet
hard genoeg speelt zullen die demonstranten altijd je azen kraken of de code
van de kluis verbeteren, wees daarom streng maar rechtvaardig als je recht
op de pot hebt en zet zeker niet te zwak in, het is meer een kwestie durven
(die koude plens water over dat ei uitstorten) dan van denken, want je weet
als die laatste kaart er nog niet ligt en het binnenhof is nog veilig
– dat je niet hoeft te verliezen als het op de laatste kaart (de confrontatie)
aankomt daarom is wat dat betreft verdediging je beste wapen om op te eisen
waar je recht op hebt.

(realiteit)

Overigens is de dag dat het pas echt gerechtvaardigd is om het kraken van
huizen te verbieden ook een dag dat er niet meer geruild hoeft te worden,
geen bloed met bloed vergolden meer wordt en de oude wet: oog om oog,
tand om tand vervangen wordt door de wet: gelijke voet, gelijke munt.
Op dit moment nog een utopie voor het grootste gedeelte van de wereld
en dus ook Nederland, helaas.

morgenland – dani nacca

We trokken ons terug om de
onbeschreven dagen van
Morgenland te bewandelen,
te beschrijven.

Geblinddoekt zwevend
door het luchtledige
onwetend van de walging
die ons beviel.

Realiteit de zon van Icarus
De vergetelheid het water.

verplicht nummer – hans van willigenburg

Vandaag had ik op een terras
een gesprek met een bekende
dat naverteld moet worden
om de manier waarop het begon (onzeker),
om de manier waarop het verder ging (tastend),
om de manier waarop begrippen als
‘realiteit’
en
‘dynamiek’
en
‘zelfreinigend vermogen’
stilletjes wisten te voorkomen
dat er afgedaald moest worden
naar iets dat je kon betasten
en de mogelijkheid van afkeuring in zich droeg;
het gesprek moet naverteld worden om de manier
waarop de bekende en ik er duwtjes tegen gaven (subtiel),
om de manier waarop we tijdig wegkeken (onopvallend),
op de manier waarop we simultaan iets te pakken hadden
en elkaar beurtelings de ruimte gaven
over dat ‘iets’ iets te zeggen (genereus),
om de manier waarop de vaart er toen in kwam (gladjes),
om de manier waarop we dat continueerden (met gemak),
om de manier waarop ik hem vervolgens vroeg
of hij nog wat wilde drinken (galant),
om de manier waarop hij meedeelde
dat hij spoedig op een receptie werd verwacht (droog)
en om de manier waarop we elkaar bij het afscheid
een vertrouwenwekkende hand gaven (naturèl).
Om de manier waarop we aantoonden
dat een gesprek tussen twee mensen
geheel inhoudsloos kan zijn op een manier
die geen enkel effect heeft op wat dan ook
en een gevoel van falen of leegte
zodanig kan wegdrukken dat het niet eens
hoeft te worden gewist.