Literatuur moet een beetje wringen, schoppen, omdraaien, verbuigen, of klinklaar zoals het is, onzin of niet, maar goede onzin, waar je iets aan hebt.
Literatuur doet pijn, geeft tranen, liefde in het hart, breekt het, heelt het, troost het, smelt het, draait het, maakt het, zegt het, dat wat jij denkt, ik denk.
Literatuur is puur, dat schrijf je maar 1 keer.
Resultaten voor het trefwoord puur
Voor Sanna
Een eenmansactie met niet zelden
Een vrouw aan ’t roer, van belang te melden.
In plaats van de volle hand
Slechts een vinger of snorrend materieel.
Alleen, maar nooit voor lang.
Blijft het bij een enkele gast?
Of komt er een stel of meer aan te pas.
Locatie-keuze nooit honkvast.
De Brit noemt het choking the monkey.
Of iets met een one-eyed snake.
Gek op beesten altijd geweest.
Fransen termen voor die het weet.
We delen ons enthousiasme met de wereld.
Voor een film, nieuwe liefde via alle media.
Een luchtig rukje gelukkig met stille schuld bevlekt.
Ik vind je meisje dom
met mooie ogen
die een watersteen aflikken
Ik vind je steen hetzelfde
als een snoepje
opgedirkt in rozebrilpapier
Geef mij maar ruw de brokken
hangend aan de tanden van de modder
Zij vertellen mij een
puur verhaal
ontdaan van kledij
ontdaan van huid
ontdaan van schuld
sta ik voor u
naakt
puur
mijn levenslicht stroom vrij uit
kwetsbaar
maar sterker dan verwacht
mijn sterrenstof
droom
verteerd al
heel het heelal
implodeert in mijn hoofd
explodeert in mijn licht
alles aanrakend
dwars door basalt
kom ik tot jou
wij vervagen
lossen op
verder levend
in een vijfde dimensie
droomwereld
hier druist de aanpalende muur
tegen alle gevoelens in
van het gewezen patriciërshuis
de dubbele deur – Europees eiken –
met hand gesmede klink
kraakt en braakt wat vocht naar buiten
welk een onverlaat metselt
fabrieksgebakken steen op waalformaat
aan mijn gevel van puur natuur
steen uit rotsen gehouwen
ik ben een monument,
eeuwen adelen in mijn gelauwerde huid
mijn ogen breken, met straffe wind mee
zal ik me wreken, vanaf de vorst
duvel ik mijn dak op die dekselse buur
Ik mis je nu en dan,
je strakke lijn
en je fluwelen banken
Dan droom ik hoe ik je
bevingerde met graagte,
je vitessen
en je eigenzinnig stuur
Hoe nauwelijks ik
je rempedaal beroerde,
want stilstaan wou je niet:
je was gemaakt
om hoog te vliegen
Je stuwde mij
hydraulisch
op en neer
je zweefvlucht
hield nooit op
Toen brak mijn hart
en jouw cullasse
Een laatste rilling
gleed doorheen jouw
slanke, stalen flanken
En ik was weer alleen
en jij
een puur i.d.
Ik zie je daar liggen,
zo mooi,
zo puur,
zo warm.
Verbreek het beeld,
bruut.
Ik drukte mijn koude voeten
tegen je aan.
ik hoor de stilte
het raakt me
jouw bloementaal
beweegt tussen vlinders
geuren…O, Valantie
je mond
tekent mooie lijnen
uit een hemellicht
fantaseer ik het gezicht
van puur goud
doen vlammen spreken
trekken tegenpolen
de diepblauwe zee
raakt mijn oever
een purper reiger
kijkt extase
ik leef in twee werelden
ondergedompeld in rivieren
hoeveel mannen
zouden er al aan gedacht hebben
zich hebben afgevraagd
willen weten
puur nieuwsgierig
hoe het zou voelen
beesie om de slurf
en welk percentage daarvan
heeft de proef op de som genomen
zijn er mensen gesneuveld
is ’t al verboden
en de vrouw roept go go
In het bushokje hangt Jan Smit
in de nacht grotesk en opzichtig
zijn nauwe band met Oranje te
etaleren, koketterend met
een nationalistische boxershort
die een reep driekleur vertoont
boven expres iets hangende
spijkerbroek, krullende mondhoek,
sure he’s got the look
die C&A zelfs door hoogste IQ’s,
blubberbuik en puberwantrouwen
hoopt te verzilveren nog voor het WK.
Onder Jan een horloge kijkende vrouw,
zij wacht zo te zien dus puur op de bus,
zie ik van opzij, alleen Jan kijkt naar mij
en ik kijk naar hem, zo fiets ik voorbij.
Recente reacties