Met reminiscentie aan Paul van Ostaijen
Eindeloze leegte
De bodemloze put van het leven
Als het nu eens leuk was
Kon ik ook genieten
Als Nick en Simon wil ik zijn
Tot de tijd stopt met tikken
Dans ik verdwaald rond
Het is alles wat mij rest
In de nutteloosheid, in de nietigheid
Dus kom, mijn vriend
Laten wij proosten en feesten
Op eindeloze leegte
daar is het licht
dat steen voor steen de straat beklimt
water beschijnt en druppel na druppel
verdwijnt het zicht op de put
elk hoofd weerspiegelt
als een gerimpelde Narcissus
voordat zij steels verdrinken in zichzelf
en sleets gezichten omranden
daar verliezen wapperende bladeren
hun kleuren in handen
die het venster bestieren
dat loopt over het trottoir
prevelt regels voor zich uit
hekelt de overdaad
aan regelmaat
de tegels de klinkers
in de straat
strompelt
mompelt
kut
put
We moeten hier een put graven
de oude kruisboogschutter fluit het wijsje dat
zijn kanarie deze ochtend heeft nagebootst
van de vogels die niet denken dat ze vrij zijn
maar een doorn in het oog zijn van de gekooiden.
De put is gegraven en nu is het wachten op
iemand die goedgelovig genoeg is om erin te vallen
de dagjestoeristen lopen met een boog om ons heen
ze vinden het verdacht dat we zoveel lagen dragen
we delen wafels met door prikkeldraad verwonde honden
nog voor de wafels op zijn hebben ze al namen.
Ik offer mezelf op en
laat me grootmoedig vallen
zand vult mij op tot ik ontplof.
Recente reacties