De heftigheid van het leven
Is voor mij niet genoeg
Geef mij alles, geef mij niets
Geen doel om naar te streven
De factoren werken allemaal mee
Hoe wij door het leven gaan
Liefde, haat, pijn en verdriet
Zó heftig dat ik er blind van zie
Laten we knuffelen, strelen en vrijen
Niets en alles is van belang
Want de heftigheid van het leven
Is zowel prachtig als wrang
een hand buigen, breken willen desnoods
maar hij haakt; onmogelijk is het verroeren,
of het vervoeren. het zwaaien naar de mensen
aan de overkant, het brieven schrijven voor ze,
overzees. of tekenen in het zand aan de rand van
je eiland. de andere van de twee, bewegelijk
is te druk in het haar door zorgen. de huid
neemt gemakkelijk afscheid van de wortels onderaan.
zo hoort ze een klein geluid bij lostrekken. en een schip.
een bink aan dek bewoog zijne, rakend alle maten
op de schouders, de slapen, in de magen, maar ze zagen;
dit is prachtig.
ze zwaaide terug.
ze genas.
om de van dood doortrokken verzen
werd hartelijk gelachen
de enige die het begreep
was een klein meisje
dat begon te huilen
men vond het mooi prachtig
knap dat je dat kan
daar stond je dan tussen
de grijze muizen en nergens
een plaatselijke schoonheid
versteend met de bloemen
met je ijskoude hand
op je hart te beloven
nooit meer een gedicht
te zullen schrijven
of het moest over haar gaan
rijen auto’s de verbeelding van dagenlang willen,
gordijnen voor kamers dichtgetrokken, niet dat
er geslapen kan worden maar er moet wel
terugbetaald worden straks,
een prachtig veld met prachtig groen gras en
lauwe bomen met zachte schaduwen om je handen
in te laten liggen
daar kan het maar is het leeg alle weken lang,
het ongeluk samengevat van de maatschappij
drachtig
prachtig
vind ik
dat
zo sterk
zo vol van paard
Recente reacties