in mij
tot kwijt toe opgeborgen
is het heilige bloed dat
zingende rond ging
droom geworden
hierin nu
leef ik het kind
met kleine zorgen
en ogen licht genoeg
om in de zon te kijken
op zijn gezicht
de tingelende sporen
van verre oorden, de som
waaraan ik toebehoorde
ik voel, volg de wind
ver voorbij aan waar
ik wakker word
blaas mee en
weer tot leven
je oogappel is een zwart gat
waar alles en iedereen
vandaan blijft
een zware schaduw van tijd
die woorden, tv, huizen schuwt
die de mensen angstvallig bewonen
alsof een verloren zoon
de lange weg terug
zou kunnen
zou willen
herinneren
wat houdt je tegen?
wat staat voor je?
wiens bloed blurt, kleurt
je dof geslagen ogen?
morgen is vandaag nog niet
en je hoofd echt te zwaar
voor de dunne benen
breng me naar huis
en verzwijg maar wat ik
nog zo gezegd heb
rijd daarna door
door het einde
om in het reine
thuis te komen
je draagt nog steeds het vuur
dat niet alleen mag branden
voor een ander
dooft, als je het weggeeft
elk wereldbeeld is een sprookje
medelijden een koud kussen
vergeet het personage God
en vergeef zijn geestesvaders
ze zijn dood
als jouw handen
in dit donker
de wolken
klonteringen tijd
drijven als levens voorbij
zo vol en toch zo luchtig
zag je het leven voor je
je stem is beven
een scheur in de schaterlach
als een kind sta je in de hoek
niet voor wat je deed
maar wat je doet
Recente reacties