Het was precies de dag, dat ik meeuws verstond,
dat een meeuw me krijste dat hij je had gezien,
niet veel verder, nog met je nieuwe kleren aan,
windgedroogde lippen en slechts een vage geur
van spijt.
Maar meeuwen praten naar je mond,
dit strand waaruit ik waaide, was god
en haarverlaten,
sinds het midden van de tijd.
We hadden je verwacht. De lijnen waarbinnen
je zou passen waren uitgetekend, hoopvol
en met zin voor precisie. We spraken over
de herinneringen die we zouden hebben lang
na je komst. Eén iemand hield de ander vast,
alsof bakens nodig waren. Een lied ontbrak.
Het geluid van de nachttrein werkte bedarend.
De morgen kwam met bitter licht.
De lijnen hadden zich herschikt tot dierlijks,
onbestemds. De treinkadans werd dreigend.
Hoe ijdel hadden wij je uitgezet?
Er is een tweede die de kudde leidt,
hij fluistert dierentaal
in de verte is geen stad.
We zijn met honderd, als één mond.
Verzengend en hoopvol, slachtteder,
onvervuld gevederd : het vliegen voor
de kraaien.
Dan toch gefladder, in de hoofden en het oog
van die ene god : “de aanvulling van de eerste twee
stenen tafelen werd per sms verzonden, voorzie
krediet”
De voorzienigheid heeft nu het woord, maar weer
schudt zij het hoofd. De kudde gonst.
Ook dit vlees zal aan tanden kleven
Een aanval op de achterblijvers, een verhaal zo oud als de straat.
Hier is het dat ik van je hou en het is nu. De verten in een mal
gegoten, keer op keer herhaald, ingeperst verlangen. De wegen
ernaartoe. Pijlen, sporen, voetstappen en voorgevoel.
We verteren de weg goed, de fles gaat van hand naar mond naar
ziel en oude liederen worden dan en daar geboren. Het timbre van
een vergeten stem, het trillen van de tijd en spijt dat alles eens
zal zijn geweest wat het nooit had mogen zijn. Maar genoeg
daarover nu. Hier is het dat ik van je hou. En het is nu. We
kunnen niet heel de wereld. Alleen wij al langs de kant van
de weg. Je weet toch hoe dat gaat.
Recente reacties