fluister de oester open, speel
de parel kwijt die
schuurt en schrijnt
wijd hem
aan het meisje in haar marmerslaap
en wied het onkruid van vergetelheid
jouw adem stroomt
voorbij haar ingedamde tijd
fluister de oester open, speel
de parel kwijt die
schuurt en schrijnt
wijd hem
aan het meisje in haar marmerslaap
en wied het onkruid van vergetelheid
jouw adem stroomt
voorbij haar ingedamde tijd
Helder hangt een druppel
aan een tak, een parel zonder
oester, een parel zonder schelp
Schijnbaar leeg en schoon lijkt het;
vanachter de de schijn bedriegt het gezicht
Een beperkt vermogen om de wereld
te zien in een druppel, een
stukje vocht
De tak beweegt en levert de druppel
over aan de zwaartekracht
recht, als langs een liniaal getroken,
verdwijnt het kleine water
in de grond
Een tijdelijke bestemming met een
chaotisch doel, met een
onbekende samenhang
Recente reacties