de prachtige machtelozen
staan op de pier
midden in het leven
en zwaaien het uit
het monsterfregat
in de ogen van vader
volgens vriend en vijand
valt het wel mee
maar de oudste gaat
een missie volbrengen
de horizon achterna
een half jaar overzees
moeder en zus
draaien zich om
arm in arm
een illusie armer
men vraagt zich af
waar je blijft
de boodschapper grijnst
vader volgt gedwee
beste tante overzee
ik zal het u vertellen
we zijn voldoende afgestompt
en afgedaald
de bodem is in zicht
we hebben al heel wat lagen huid verloren
aan de wand van schuurpapier
het bloeden
sijpelt ons inmiddels langs de lijven
maar ons loden hart blijft dapper slaan
als een moker
tot we opnieuw
door vloeren breken
steeds die kelder
onder kelder
er komt geen einde aan
maar ik denk
dat we nu
niet verder zullen zakken
Recente reacties