Ieder jaar is rond
de jaarwisseling weer
sprake van een opeenstapeling
van incidenten die alles bij elkaar
de openbare orde en rechtsorde zwaar belasten.
Tot nu toe wordt iedere jaarwisseling gekenmerkt
door vernieling, overlast, brandstichting,
openlijke geweldpleging en geweld tegen hulpverleningsdiensten.
Bij iedere jaarwisseling is sprake
van een aanzienlijke politie-inzet,
waarbij tussen de eenheden
grote verschillen bestaan.
Hij en Anneroos, ze breken niet, ondanks de macht van Ylcia, ook het aardse bestaan heeft een regisseur die zelfs Ylcia niet kent.
Een zwerm spreeuwen scheert over de daken, vandaag was een mooie dag om ’s nacht nog even samen te vrijen. Het lengen van de dagen, het heeft invloed op haar slapen, haar dromen…
“Onzichtbaar licht”
Anneroos moet het gevoel hebben,
het aardse trekt hem aan,
de wind laat hem gaan,
hoe kan ze meer van hem houden?
dan hem los te laten?
om hem te offeren? of te sparen?
Om haarzelf te offeren? of te sparen?
Alles voor de logica van orde.
De schoonheid van Ylcia verblindt de rups, maakt haar dood voor zichzelf. Haar rupsenlogica kan de logica van de natuur, de grote aarde niet bevatten. Ze weet nog niet van de meerdere lagen. Haar spiritualiteit reikt niet verder dan de overkant van deze tak.
Het is zeven uur in de ochtend als haar man opstaat, de verleiding van de oogverblindende vrijheid spreekt hem vandaag nog niet op zijn verantwoordelijkheid aan, maar snel zal Anneroos hem op de proef stellen, de opdracht die hij moet vervullen zal hem nog langer en langer en langer in gedachte bij Ylcia houden, hij praat met haar, vertrouwt op haar, maar Anneroos raakt hem nimmer kwijt.
De orde van logica, zij reikt verder dan de mensenlogica.
Het is een onbewogen dag, de deur achter hem dicht en op reis.
De logica van de natuur, balans en onbalans, de wetenschap van macht,
·om te gaan of te blijven. ‘Anneroos neutraliseert me, Ylcia laadt me op.’
Twee honden, Kaa en Kee, ongebonden aan een lijn.
‘Waar staat het voor en wat wil het zeggen?’ Vraagt hij zich af.
Dwing het kompas niet naar het zuiden als het naar het noorden wijst
en dwing het kompas niet naar het noorden als het naar het zuiden wijst.
Maak je los van de muur, begeef je buiten het cement en de fundering.
Spiritualiteit is als een volwassen vlinder, vrij, alleen, mooi, oneindig mooi,
·alleen voor jezelf.
Anneroos is hoog, zo hoog. Maar Ylcia is nog, nog hoger, verder dan zij.
Je kan zelf nog, nog, nog verder en hoger komen,
maar zo iemand heeft hij nimmer echt gekend.
Hij wilde tegen haar zeggen
dat hij deze vraag eigenlijk niet eens hoefde te stellen,
maar zelfs dat was niet nodig, het ging vanzelf.
‘Wat zeggen ze?’ Vraagt Ylcia haar man.
‘Ze spreken in waarschijnlijkheden, omdat ze niets zeker weten.
Niemand, niemand, niemand weet hoever die is. Niemand!
En schat, weet je wat het ergste is?
Ze zeggen, dat als ons hoofd niet aan onze romp vast zou zitten
dat wij ons hoofd ook zouden vergeten.
Met andere woorden tijd om Anneroos duidelijkheid te geven.’
Ochtenddauw laat langzaam aan grassprieten los,
een eend, een fuut, een vaart, een vijver.
Anneroos loopt op blote voeten als ze ziet dat haar man weg is.
Ze voelt twee botsauto’s botsen.
De honden, Kaa en Kee, zijn met de dromen van de oosterwind
vertrokken.
om te zijn
is aanwezigheid gewenst
om te zien
is nachtblindheid begrenst
om te vliegen
laten vogels diepe aarde los
toch wonderbaarlijk
zo zonder doortraande ogen
ik open het raam
om me aan buitenwereld te laven
ik spreid mijn armen
om me in vriendschap te wikkelen
ik sluit mijn ogen
om me onvergeetbaar te maken
ik ontken mijn deur
om mezelf in mij op te sluiten
ik droom de dag
om me van de nacht te beroven
het is tijd
ik hoor tikken op de ruiten
men sluit het boek
om dagelijkse orde te loven
ik ga maar
nu ik er toch ben
ze is nog steeds pril van het
dingen in orde maken
ze is gemaakt van sigarettenrook
en slijmerig gehoest
ze weigert
haar toevoegingen prijs
te geven
(met dank aan en voor S.)
Hubert Klaver wordt de nieuwe minister-president en tuinverlichting verboden. Gehandicapten gaan de straat weer uit en Palestijnen krijgen meer spreekrecht dan Joden. De homoparade wordt afgeschaft en de wandel en handel der Chinezen in kaart gebracht. Er komt een minister van orde en veiligheid. Personeelsfeestjes worden verboden. Vleesoor amputatie verplicht, doch gratis. Er komt een baby- en peuterverbod voor openbare gelegenheden, alsmede een winkelverbod voor incontinente bejaarden. Rond campings komt een hoog afsluitbaar hek en alle haptonomen worden het land uitgezet. Bij ongeregeldheden worden tanks ingezet. Er komt een rijverbod voor invalidenauto’s tussen 12.00 tot 10.00 uur en alle fonteinen worden uit vijvers verwijderd. De dierenambulance wordt afgeschaft…
Maar dat niet alleen! Alle alternatieve geneeswijzen worden verboden alsmede straatreclame en samenscholing in de bredere zin des woord. Kunst ontstaan uit verveling of vrijdenkerij verdwijnt, maar oude beroepen herrijzen in het straatbeeld: De SRV-man komt terug! Het ontslagrecht voor rouw- en cliniclowns wordt met spoed versoepeld. De Drionpil komt in het ziekenfonds. Ter vervanging van de mobiele telefonie krijgt de stadsomroeper weer recht van spreken. Windmolens worden vervangen door kerncentrales en er zal nog maar één tv zender zijn! Bladblazers en zuigers worden met uitzondering voor gemeentepersoneel verboden. Letsel veroorzaakt door sport wordt niet meer vergoed. Op straffe van kielhalen zal het therapeutisch zwemmen met dolfijnen verboden worden. Nudisme eveneens. Een beoordelingscommissie zal de voortplanting gaan beoordelen. Er zal nog maar één open podium zijn: Het schavot op het marktplein!
Soms moet de dag tot de orde geroepen. Onder deze
Pont de Mirabeau schuift de rivier langs dromen van
aflijvigen. Al komt de nacht en slaan de uren, etmalen
gaan en dichters blijven duren. Laat oog in oog onder
de brug ons dromen komen, in lome blikken zonder eind.
Wij mogen dan wel net zo pril zijn als boetelingensneeuw,
voor een bete broods moet je je nooit te groot voelen. Ziet,
daar loopt een man die lijkt op Marlon Brando. Zag je hem
daar, onder de spoorbrug van Bir Hakeim in L’ultimo tango
a Parigi? Hardvochtig gelijk een brandmuur leek hij maar. Zo.
Alles moet. Niets gebeurt zomaar. Onder de brug oog in oog
onze dromen. Zet aan het bestaan! Niets mis is er mee. Het is
of Bertolucci met een handycam achter ons loopt. Zo. Dus
adem ik in en denk: ik zeg nu maar het beste roos, en diepte.
Naar de ouders sprak het kindje enkel koelie koelie.
Een rekenwonder bleef uit.
Talenkennis grondig maar beparkt.
Oogcontact groen in orde.
Het zou een mens worden zeker.
Orde roept de juffrouw vooraan in de klas
ruim jullie tafeltjes op
we gaan naar buiten voor een natuurles.
De kindertjes doen direct wat ze zegt
de zon beschijnt stralend
hun gezichtjes door
de ramen van het onderwijs.
Opgewonden verzamelen ze zich
ze mogen naar buiten
bevrijd uit het opgelegde stramien.
twinkelen hun oogjes op deze mooie dag.
Ze mogen naar buiten
vandaag krijgen ze allemaal een tien.
De juffrouw straalt.
bescherm tegen de gevaren uit het diep
leid ons door lichte bossen, zonder sporen
weg van de vlam der duisternis
de ogen, rood genesteld in het kwaad
ze snijden open en branden weer dicht
voor de voortplanting, het overleven
een heengaan vrezen
is oké in wezen
zolang we maar een weet verdragen
een aanspreken wagen
op het deel waar we niet kien op zijn;
bloeddorst in het kwadraat
deze wereld verstaat een orde
zonder tegenspreken
en we oreren niet
ik thema: zijn we een slagen waard?
waar planten regen verwerven
traverseren onze wegen weer
Recente reacties