Deze voorstelling is een portret van een snoeshaan
Een man die ik herken
maar toch, weer vergeten
Klein
van zijn stuk zit hij verstopt
achter zijn snaren
Hij beroert ze zacht en mij
laat hij achter met open jas en ongekamd
Het was vroeger, hij zong
te vroeg
leed zijn leven
en dronk zijn ruggengraat waterpas
In een krant stond zijn dood geschreven
Hij viel eindelijk samen
Met een schaduw in zijn schoen verzon hij mij
met een zoon en man en het rode fietsje in de gang
wat anderen zeggen
loyaal discreet nauwkeurig
taak- en doelgericht
creatief betrokken
focus op proces
hele goede ervaringen
teamplayer pur sang
met een ‘hands on’ mentaliteit
stel me als het moet zeer bescheiden op
neem waar nodig ruimte in
hou niet van vage termen
druk me direct uit maak van hart
geen moordkuil al doe ik dat wel
wanneer mijn baan dat van me vraagt
tegendraads, overdwars
er schuin tegenin
sturen, draaien
ietsje hoger
wat ruimte
strakke bolle zeilen
harde hagel, open water
met de neus naar voren
stevig schuimend
in de wind
Twee gebroken harten vonden elkaar
de zon sneed hun ogen open
schudde wakker wat er al die tijd al is
ze wisten wel iets
maar dat, dat nog niet
Ze smaalden, vlinderden, zuchtten
buiten, daarbuiten
daar waar de lucht het weet
De een had de wind in de schoenen
de ander een slag in de trapper
Ze kusten, mochten elkaar
zochten een weg door de wereld
De meet waar iedereen op ze staat te wachten
Twee gebroken harten vonden elkaar
de zon sneed hun ogen open.
Sommige mensen zijn gewoon met elkaar of je dat nu wilt of niet
sommige dingen liggen vast, gaan gebeuren, andere blijven open
sommige mensen zijn gewoon met elkaar of je dat nu wilt of niet
je kan erover zwijgen, over schrijven, over spreken, over denken
sommige mensen zijn gewoon met elkaar
of je dat nu wilt of niet
Wat als jij nu een deel
van mij meenam
en dumpte langs de weg
Je weet wel
dat deel dat rot is
en nooit ver van de boom valt
En dat ik dan een stukje
van jouw been afzaag
zodat je eens hinkt
op één gedachte
en bij me blijft
Ik zou ook wel wat willen schuren
rond die neus van je
zodat de zalm eens overblijft
ook al is ‘tie in de bonus
en wij samen als in water
Als jij dan wat van mijn haren afknipt
dan zit ik er misschien iets minder
met mijn handen in
En dat ik een opvangnet maak voor je ogen
zodat ze niet telkens uit hun kassen vallen
En dat ik je armen ombuig
zodat ik ze open kan ontvangen
– Dan beloof ik dat ik dat ik geen gat zal boren
in dat hart van je
De zon kleedt ons uit, schaduw trekt zich terug
Buiten is tijdelijk, binnen tellen de uren niet
Je ogen hebben zich in mijn gedachte vastgeplakt
je glimlach, zich in mijn mondhoeken verstopt
ik swing als ik je zie
ik kan niet ademen zonder blauw
.
Het was best wel warm. De poort was al open. Rini had ook een nieuw shirt. Het was een kutwedstrijd. Vooral die schijtsrechter. En toen hebben we nog ajacs fans op zijn bakkes geslagen. En toen kregen we friet bij de Edison.
Groetjes.
Makkie, Rinus & Hentje
haar adem mist
morgen trekt
de buitengesloten vogel
zijn strot open
maakt de maan
weer voor niks plaats
en sta ik dom te shaken
samen met wat
ineengedoken wolken
in mijn handen
ik ben neergedaald op een open plek
te midden van zwijgende stenen zuilen
het gewone lijkt daarmee bijzonder gek
en het lachen staat mij nader dan huilen
ik ben opgesloten in een bakstenen gedicht
om te rijpen in een kluis van jaargangen
totdat ik mij weer zelfverzekerd opricht
zonder weet van gemis of verlangen
ik ben omwonden met verstikkende rede
in verstijfde talen met codes en symbolen
alleen het allerbeste stelt mij tevreden
hetgeen ik luid laat horen, onverholen
ik ben verloren in een belofte van goud
mijn wereldbeeld is om z’n as gedraaid
alle blauwe dagen worden vanzelf oud
nu ik weet dat alles van stof verwaait
Recente reacties