Dat mensen individueel soms fouten maken, misdrijven begaan, dat zal er altijd zijn, maar eigenlijk hoeft er nog maar één echte oorlog uitgevochten te worden. De oorlog waarbij het volk alle dodelijke wapens van de macht afpakt en vernietigd.
Daarna pas zal er eindelijk echte vrede zijn.
Resultaten voor het trefwoord oorlog
Het was gedaan
en de kaas stond op tafel.
Eens was alles eenvoudig.
Zoiets als een grote tuin
met allerlei soorten dieren.
Schilfertje voor schilfertje
brokkelt de beschaving af.
Telkens als je dacht:
ja het is er,
het komt goed. –
Stonden er weer tanden op de wacht.
Op de wacht voor oorlog.
Van volstrekte koude naar een
avond in de zomer. De zon
zwenkt en dooft de ruimten
tussen de gebeurtenissen,
daar waar niemand is,
of ik, maar nauwelijks dan.
Ik hoor het ruisen van sparren
maar geloof ze niet. Leugens-
allemaal leugens. En toch, wat
een fraaie onwaarheid.
II
Dit: het zitten in een tuin op een
zomeravond, en een oorlog
horen komen overruisen
als een zwarte vogel.
Dan het paniekgevoel
beheersend om het gesprek,
deze schijnbare vredigheid
voort te zetten.
Het lot kent mij beter dan ikzelf,
ze lijkt zo anders opeens
zo gesloten
het is nimmer mijn keuze geweest
haar te verlaten
maar dwingen mag ik ook niet
er zullen meerderen volgen
deze oorlog is niet zomaar voorbij
als het zwaard dat ik echt niet wil dragen
het geld met 1 oog wat ik maar niet wil najagen
overal de angst, de grens, het debacle
laat de wereld draaien
geef elkaar een hand
we vragen bij jezelf te raden te gaan
is de grond van jou
of ben ik van dit land?
Na jarenlange strijd tegen patatjes oorlog…
Eindelijk vrede.
ik voel de jaren die niet passen en het slippen van
de grond en de meeuwen – die niet langer
voor me spreken – werden uit de lucht gegrepen
kunnen amper hun regen nog bedwingen
de rode kunststof sterren kauwen op mijn vragen
niet wetend waarheen laat staan waarom ze zijn
te luid voor het horen tikken van de stilte
zo is het altijd geweest
dit donker moet verzonnen zijn
het is niet zo lang geleden dat ik een storm opstak
nu lig ik voor het rapen weet dat mensen werkelijk
kunnen breken de waanzin is in iedereen en tegen
de binnenkant van een oorlog is niets bestand
nog even en ik hervat mijn vallen en de
onnoemelijke behoefte aan het bijeenroepen
van een winter het stillen van een landschap
en het afscheid van ons gelijk
hier leg ik mijn wijzers af en vlecht me in op de
hartslag van grijsgeworden bomen luid geluidloos
luister – want als er niet meer wordt gesproken
dan zeg ik je het meest
Hitler sprak tot Göring
en Mulisch over Möring
waar oorlog
al niet goed voor is
We liepen erbij als een bloem zo gedwee
maar als ze afkwamen dan zeiden we “Nee!”
Ons bed werd een burcht, ons lichaam taboe
en als we ons wasten dan keken ze toe
Groot en pijnlijk stond hun verdriet
geen rust vond de zwelling in hun tuniek
Geen zwaard was ons wapen, geen leger met ons
wij gaven de mannen gewoon eens de bons
Tot slot riepen zij: “Wij willen de vrede,
in onze staten en in onze leden!”
Nu zijn zij terug thuis en wij weer gedwee:
Wij stopten de oorlog met ons decolleté.
En dan uiteindelijk
die leeftijd bereiken.
En erkennen dat je
fout was in de oorlog
van Cliff versus Elvis.
Daar mee leren leven.
En dan veel later
het inzicht dat, dat
verbazingwekkend
niet telt voor de 1
minuut 54
van Dynamite.
Minstens goed voor
de Nobelprijs
Kort maar krachtig.
Je at altijd je bord leeg –
dankzij je opa en oma
had je alsnog de oorlog meegemaakt
Maar wat moet mensen overkomen zijn
willen ze hun lánd niet weggooien…?
Recente reacties