Hoe mijn oma sprak en herhaaldelijk
viel over eerdere gebeurtenissen
die haar overvielen totdat de slaap
uiteindelijk kwam,telkens ietsje
langer tot ze niet meer wakker werd
en er een eeuw geschiedenis weg was
en de vragen die ik had niet meer
voor te stellen zoals zij
het geluk op haar wangen,
glinsterende ogen een en al
leven dat ooit op een ander
continent onder warme bomen
geuren van tamarinde, klapper
en vrolijk fruit dat de zon
kende en lief had zoals
de sawahs haar stralen weer
kaatsten als spiegels
van dit land dat zo lang
toe behoorde aan iedereen
die het maar weten wilde
dat ze kronkelde als die
gordel edelstenen -nee
zo was het nooit geweest-
sprak ze. We zijn zo slecht
geweest voor die mensen
maar dat besefte je later
pas nadat we in Holland
waren. Dedded en ik hebben
op de kade nog kaas met pisang
gegeten toen gingen we aan boord
en kwamen nooit meer thuis.
Resultaten voor het trefwoord oma
You look like Cleopatra, lispelde ik
onverstaanbaar-onweerstaanbaar verleidelijk tegen
mijn bobgehaarde dikzwartpony-bediende
met de zware oogleden. Ze knipperde – zware
oogleden tegen elkaar geklepperd over elkaar heen
geschoven (als waren het kamelenogen) – en
zei, welnu, niets. Ik probeerde het nog een keer, luider.
You have skin I wish I could wrap around
my fingertips my bared breasts like cream,
like oil I want you to wrap your skin around
me like you’re the whore and I a gladiator on my knees.
Ik zag haar nekspieren opzetten, haar pupillen
vluchtig bewegen om een collega’s blik
te vangen. Ik zag haar geduld, doorzag de proef.
Niemand schoot haar te hulp, geen pijlen in
appels in bomen of hoeden, geen schaduw
trager dan de hand die me teniet duwde
en volwassen berechtte met zwaard.
Een ander etend stel – kwebbeljongedame en Oma –
staarde ongegeneerd.
Do you, sprak ze uiteindelijk, lichtjes
struikeltrippelend over de klanken, lippenlikkend,
vingerstillend op haar schort – do you
speak Deutsch?
ze verveelt zich op de
achterbank en fantaseert
dat gele auto’s naar de
zon gaan blauwe zeewaarts
groene naar het bos en
grijze zoals die van
haar papa naar oma
wij vrezen de dood
-of eigenlijk het sterven-
dus rijst de vraag
waar we oma parkeren
nu zij zo de weg kwijt is
slapeloze nachten beleeft
met natte broek in knalgeel
-verschoon het mens
ze verwatert-
wie heeft nog
een enkel minuutje
voor haar fluistermond
ik heb de radio aangezet
hoor noten tegen muren ketsen
net zo lang tot er een gekraakt
op het parket valt
mijn oma kruipt eruit
in haar mooiste avondjurk
haar mond een kommetje winterdip
waar muziek om speelt
haar ogen
twee druppels water
in de mijne
er pruttelt verleden onder de deksel
en voordat ik het weet
stapt oma uit de pan
ik aarzel even
geef haar een handdoek
ze droogt de vermicelli uit haar haren
trekt een soepjas aan
de wallen zitten nog in haar ogen
als ze de tafel dekt
een kussen op haar oude stoel neerlegt
en Dietrich
over haar toeren zingt
ze aait een hond aan de grond
de open deur waait alles weg
laatst heb ik oma gevonden
tussen stof
en achterstallige rekeningen
ik gebruikte de beenderen
van haar eigen mening
om een grafkist van te maken
en de gedroogde schaduwen
van haar vingers
als spijkers
ze stonden nog steeds
in de loslatende vorm
van mijn hand
Recente reacties