Dat mensen individueel soms fouten maken, misdrijven begaan, dat zal er altijd zijn, maar eigenlijk hoeft er nog maar één echte oorlog uitgevochten te worden. De oorlog waarbij het volk alle dodelijke wapens van de macht afpakt en vernietigd.
Daarna pas zal er eindelijk echte vrede zijn.
Resultaten voor het trefwoord nog
verslapen…
en de dag
niet eens voorbij
wordt het toch
nog een kutkerst
Ze slaat haar armen om koppige draken
leest ezelsoren glad in vuur aan de schenen,
gedoofd door moeders nacht
ze kraait het kind in trouwen met poezen
haar borsten gepreveld in oudere tongen
dan rose kauwgom verdragen kan
ik wikkel haar benen in brandwerend folie
stel heupen af op onzichtbaar wiegen
terwijl haar stift Roodkapje kleurt
Haar kiem wil ik smoren, haar lippen begraven
in onschuldig zand haar afdruk behouden
de korrels zeven voor het geval
op handen en kniëen doorkruipt zij de kamer
echoot een paard naar naieve muren
het zadel gehuiverd in mijn hand
ik lach mij vermaakt, het leidsel in handen
blindeer ik de deuren en ramen, haar lipstick
verstopt in mijn plooibare angst.
waar ik woon
was het huis van de liefde
toen zij, laten we haar Meisje noemen
er nog was en het gras niet om te maaien
waar ik woon reed zij mijn hart aan puin
sprak van ademnood na de laatste zucht
noemde liefde een kaartenhuis, ze blies
niet eens, maar zuchtte het omver
waar ik woon staat nu nog slechts een huis
ik vind ze
gewoon
steeds lekkerder
– de vrije wil en eigen
lotsbeschikking
worden daarom
vanzelfsprekend
almaar belangrijker –
Volgens de laatste onderzoeken hebben mensen van middelbare leeftijd
meer kans om eenzaam te zijn dan bejaarden.
Eén van de redenen hiervan is dat de eenzaamheid door deze groep
hardnekkiger ontkend wordt en dus minder zichtbaar is.
Hetgeen tot gevolg heeft dat er geen actief beleid wordt gevoerd
richting deze kwetsbare groep, die stoer en sterk overkomt.
Ik heb dit gisteren in de krant gelezen en was meteen onder de indruk
en bereid genoemde conclusies intuïtief over te nemen.
Diezelfde dag zag ik de directeur van een grote multinational op tv
met superbeheerste handgebaren een redenering ondersteunen.
Plotseling zag ik een eenzame man zitten die van zichzelf genoot,
maar dat deed bij gebrek aan een hele lange, intense omhelzing.
Kranten en tv en andere media verbreden mijn kijk op het leven,
al zou verbreding eenzaamheid ook wel eens in de hand kunnen werken.
Morgen houden nieuwe kranten en tv-programma’s mij gezelschap
en lees of zie ik vast iets dat deze wrange gedachte afzwakt.
De waterige oogopslag van supermarktkassameisjes
is onderdeel van de klantbeleving.
De filiaalmanager kijkt even om de hoek
van het schap of hun ogen nog wel waterig
en hopeloos genoeg in het oogvocht zwemmen.
Er zijn veel klanten met brood en een pot augurken
die er niks meer bij kunnen hebben,
die het neersmijten op de rolband
en aan de rand van wat ze aankunnen
aanschuiven in de rij.
De manager weet: hun omzet telt ook mee.
En zij lopen pas door de schuifdeuren geheel tevreden
als er niets is geweest,
geen aanzet,
geen aanwijzing,
geen aandrang
tot een glimlach die vragen oproept
over richting en oorsprong.
zo verliefd
ben ik op jou
ik hou van
serveer mij
opgeklopte
woede in de koffie
gesneden taart in de schaduw
maar wie bedenkt toch die
wolken van porselein
brekend uit de dagen
om de bruine torteltuin
Recente reacties