Ik hou van je zoutzanderige broekspijpen van het redden
van de meeuwen van de slakken terug de zee in zee gezet
van de naaktslakken op het fietspad, van die naaktslakken
met slijmerige tentakels en een keihard schild dat krrakrak
doet als je er per ongeluk niet eens erg rakelings overheen
stapt en je overal sneuïg en naakt met je voor en achterlijf
op achterblijft.
Naaktslakken die zijn pad kruisen
overrijdt hij altijd stuk voor stuk,
bewust keert hij vervolgens om,
fietst nogmaals over glibberige brei.
Hun niets moet overduidelijkst zijn.
‘Hij heeft vast een slechte jeugd gehad’,
zeggen mensen die het zien. Alles wat
hij zwijgend doet zegt: ‘Godverdomme’.
Slakken zijn te traag voor deze man,
die iedereen straks tegenkomen kan.
Recente reacties