Ze proestte het uit, maar sloeg ook een gilletje, want er zijn mensen
die je dood willen!
Ik ondertussen zette koffie en lette niet op haar, na twee minuten
stilte deze dag,
en toen droeg zij voor en citeerde er vrolijk op los: weet jij wat een
dreigement is? Dat ik je adres heb.
alhier, 20-10-2010
de ochtend begint voortvarend
7:07
een reeks van waarnemingen volgt
niet een uur maar 61 minuten later
8:08
9:09
dan bij de koffie
10:01
10:10
gl[:-)]mlachtijd
11:11
ongelogen waar nemen zintuigen
dan weer 61 dan weer 70 minuten
12:12 12:21
13:13 13:31
14:14 14:41
15:15 15:51
dan bij de soep
16:16
16:40
gr[:-(]mlachtijd
17:17
18:00
staande tijd
verticaliteit
18:18
19:19
20:02 20:20
21:12
21:15
liggende tijd
horizontaliteit
21:21
22:22
tijd dijt
23:23 23:32
24:24 24:42
0:00
in de nacht schrikt hij wakker
3:33
is het een overgevoeligheid van de
hersenhelften, deze symmetriedwang?
of is het andere heldere taal?
en kijk ik, de neuroot, gewoon te vaak klok
en onthoudt hij dan alleen de schoonheid
van het cijfermateriaal?
palindroom dijt tijd
Kom, laat ik eens een tv-programma negeren.
Een bijzonder populair tv-programma
dat na jaren zeker is
bij elke aflevering
vele tongen los te maken.
Ja, dat tv-programma ga ik negeren.
De uitzending zal mij niet bereiken.
Haha! Ik heb er zin in!
Het idee dat ik het zal gaan negeren
werpt vrijwel meteen vruchten af.
De auto die onder mijn raam voorbij rijdt,
maakt alleen al door mijn sterke voornemen
te morrelen aan de hiërarchie der dingen
meer aanspraak op mijn oprechte aandacht.
Ik kijk de auto dan ook met bovengemiddelde interesse na
en mijn waardering voor het leven, voor de avond
bevindt zich al onmiskenbaar in een stijgende lijn.
Ja, het negeren van populaire tv-programma?s
kan ik iedereen, reeds na deze eerste auto, aanraden.
De lichtjes heen en weer bewegende zitting
van de plastic speelgoedschommel bij de onderburen
metamorfoseert eveneens tot een object om mijn blik
met een ongebruikelijke dosis kalmte op te laten rusten.
Niet lang daarna richten mijn ogen zich op het puntgave,
witte hek dat er strak omheen staat en denk ik met sympathie
aan de toewijding waarmee schilders of de bewoners zelf
zo?n alledaagse klus hebben geklaard.
En weer later staar ik naar een lichtbruine straatklinker
en vraag me af hoe het ding vanuit de fabriek
hier naartoe is getransporteerd: trein? schip? truck?
Het begin van het populaire tv-programma sluipt naderbij.
Ik kijk op mijn horloge: het duurt nog twaalf minuten.
Staand bij het raam vouw ik mijn handen achter mijn rug ineen,
nog steeds vastberaden het populaire tv-programma te negeren,
maar in het groeiende besef dat het kwaliteiten heeft
waarvan het afwachten is of ik ertegen bestand ben.
Ja, het zal nog een heftige strijd worden over twaalf minuten:
niet de afstandsbediening pakken, niet die ene knop beroeren,
niet verlangen naar het grappige en originele dat zal worden gezegd.
De dan weer prikkelende dan weer somber stemmende onmogelijkheid
iemand te laten voelen de immense relevantie dat ik nu niet opgeef,
zwaar blijf investeren in die dakpan, wolk, roestige wieldop.
Ik heb twee boeken geschreven
Over onze eerste vijf minuten
De Macha in mij heeft ze verbrand
Nu twijfel ik aan onze vijf minuten en
Jij bent altijd onbetrouwbaar
Ja, we waren naakt
Maar wat kleefde aan onze zolen?
En wie sloeg ons gade?
Werden we besnuffeld door een anesthesist die
Net was ontslagen?
Of was het een hardleerse leeuwentemmer?
Vijf minuten en alles is nog even fout
Vergeet niet dat dit vier jaar later is
Dat je mijn zelfvernietiging in stand houdt
Ik kan het je niet kwalijk nemen
Het is gecamoufleerd als toelaatbare waterzucht
Alles is nog even fout aan mij
Maar jij bent nobeler geworden
En ik maar pesten en krassen op je carrosserie
En jij maar minzaam knikkebollen en confituurtaartjes kopen
Ik geef ze weg aan mijn buurvrouw die blind is.
Ik heb twee boeken geschreven en
Vijf huizen in brand gestoken
Honden holden naar buiten
Verwaande kinderen bleven zitten
Vonden het belangrijker te winnen van
Nichtjes met langere benen en duurdere beugels
Ouders renden naar boven om de Indonesische afgoden
In valiezen te gooien, hun benen braken
De benen van de afgoden.
Recente reacties