Moeder aarde; Wereld-Machtig-Brein.
Zo groots, en weinig
wat ons nog verbazen kan.
Aardbevingen, rampen, giftige dampen,
en het paard blijft maar draven.
Op hol geslagen.
Wat doet het ons nog?
Mijmer ik.
Aan zwartgallige gevoelens ten prooi
waar tegenstrijdigheden, edel, en onedel
zwaar slag leveren.
Moeder aarde; Hart der mensheid.
Zo vol van schone kleuren
waar we trachten tot begrijpen
van de dingen te komen.
In de verstomde holte van een traan
bouw ik onachtzaam een kaartenhuis,
omgeven nog door mijmeringen
over het vorige dat zo plots viel.
Want zo ik nu weet
kan men niets dan treurnis bouwen,
op de fundering van een meermaals gebroken ziel.
Toch waag ik mij eraan.
Uiterlijk vertoon van bravoure, zelfs ietwat frivool,
maar de donkere nachten snijden de wonden
en in het requiem van ’t kaartenhuis
klinken de rouwende noten
waartussen ik thans opnieuw dwaas dool.
Recente reacties