Ik fiets en deed dat al
als kind, de melkweg in.
Het carbon wordt met de jaren
schitterlichter. En ik stuur
almeer dichter.
Ik taal naar de dijkentred,
taal naar verhaal.
Er is onderweg wel overal
een schrijflokaal.
Schenkt u mij een
dubbele metafoor,
met slagrijm graag.
Ik doe de rest van het dichtend werk,
de ogen dicht, de voeten stil.
Dan doet de taal melkwegsgewijs
met de woorden wat hij wil.
De zon kruipt langzaam omhoog
dat is zo’n afgezaagde zin als het om de vroege morgen gaat
ik heb vandaag een paardenstaart ingedaan
eentje die me terug bracht naar vroeger
naar het zwiepen als ik op de schommel zat
vandaag waait het hard
en de weilanden zijn bevroren
Rook komt uit de schoorstenen,
ach arm milieu.
Ik zou bijna ’s bus uitlaat vergeten
die is net zo erg
en ik werk eraan mee
“Save the planet”
staat dan ideologisch op mijn hemdje
We rijden weer,
al die file in de ochtendspits
al die 21ste eeuwse proletariërs
niet bezweet van het fabriekswerk
maar keurig in kapitalistisch pak
al die idealen
de lente is er ook een
vandaag vecht ze met de winter
narcissen tegenover vrieskou
ook al zo’n cliché metafoor
ik weet dat de lente winnen zal
op een dag
nog even wachten, alleen.
Het goede overwint altijd,
daar geloof ik in.
Naïef zullen ze me noemen,
scheelt me niets
een dromer zullen ze me ook wel noemen
veel leuker dan een realist
De zon kruipt nog steeds
en mijn gedachten ook
Recente reacties