te vroeg voor naweeën
mengen stemmen met de wind
te verstaanbaar voor ijlen
gekleed in afzondering
smoort een zucht
in het strooisel van verlatenheid
doch niemand vraagt hem de weg
aan de zoekende
in tastbare ommekeer
enige monden stuwen woorden
leunen langs gevels
naar ver, weg uit haperend zicht
waarom ook omarmen, beklemmen
als geheugen faalt
tot wie geen boodschap bracht
ja, er is vertier. Geen breedgedragen lach,
geen voorzichtige poging
keffe keffe keffe
zei de mopperpot
eerst nog effe kleffe
zei de knuffelpot
na vieren werd het
voor krokodillen verboden
zich onder bomen op te houden
homo’s gingen roze parachuutjes breien
en wierpen zich
in de grote handtasjesslag
massaal een berg af
het was vrijwel nergens meer te krijgen
en negerinnen die het
in de originele verpakking aanboden
van hen werd nooit meer
iets gezien of gehoord
sinds die tijd droom ik
er alleen nog maar van
met suiker
want iets anders wil ik niet
Recente reacties