ze plakt de sterren op vandaag
ze wikkelt goud en strepen
lepelt lam geslagen beelden
door een ring en krijt pastel
een naam eronder zegt een kind
is alles wat het weet het ziet
het voelt vooral het wil een veilig
zijn en zeker geen verbaal geweld
in deze wieg ik trek mij alles aan
tot op mijn heupen heb ik namen
staan als mamma, pappa, liefde
alle restjes van een nooit beleefde
jeugd met plaatjes ingeschreven
het kind kijkt beteuterd
naar zijn wapperende handjes
zwaaien, had oma gezegd
pappa en mamma
verdienen een vakantie
neerlands molens schudden
de dijken trillen de wadden krimpen
kwartjes vallen boven zee
waar gaat dat heen
mijn hemaworst niet op
ik gooi ‘m op de grond
naast de oma
zij ligt daar ik heb haast
stilte in de vinex-wijk
pappa op kantoor mamma ook
voor het huis en het design
de crèche nu, de dure school later
rond de klok van zes
solisten in albert heijn
mandjes snel gevuld
smartphones spreken druk
targets als drie glazen melk
in de straat focus op het doel
naar links ogen naar rechts
het leven enkel vooruit
het regent hollands pijpenstelen
doorweekt kom ik thuis
het is donker licht aan
er is niemand
Ze zal niet
vergeten hoe het begon
dit hurkend zoeken
in ’t veld vol klavers
een schat vergaard,
het groene klaverkruis
in ’t leergebonden
boek bewaard.
Voor later.
“Zei pappa, of was ’t mamma?”
(‘k was vier en weet ’t zo goed niet meer)
Zeewier zilte pier
dit bleke strand
muziek ruist in schelpen waait
een mateloos ogenblik
de duif in haar vingers fladdert
rust in een blauwe wolk boven zee
’t Woord kleur bekent.
Recente reacties