Ik zag je direct
Je biogenetisch lijf
pulserend
bij het electriciteitshuisje
Een huid van gedichten
en maar lullen
over zingevingsproblematiek
van je lippen
Ik wou aan ze nippen als Turkse thee
de exotische print
op het roestvrijstalen opbergblik
Geen kik gaf je trots
Zacht als stukgelopen schoenen
mocht ik ezelsoren
in je mondhoek vouwen
Het kwam niet van zoenen
maxima o maxima
danken wil ik u
naast feliciteren
sinds u onderonsje zijt
politici lullen niet langer
seksisme ongelijkheid afschaffen
het ganse koninkrijk
– dromen royal blowjob &
het argentijnse aarsje –
Dichters moeten zich voeden met broojes kroket
of aanzitten aan een groots banket van vijftien gangen;
goudomrande borden op tafel die na gebruik achterover gesmeten
het marmer op vallen. Stuk voor stuk. Tussenwegen zijn er niet.
Dichters moeten zich dood zuipen. Aan jenever en aan bier.
Of voorzichtig nippend peinzen, uitkijkend op een vijver
vanuit verzorgingstehuis “de Gouden Lier”.
Dichters moeten kinderen blijven, doelloos
lullen over niets. Of aan filosofie bezwijken.
Ouder worden zonder zin. Dichters moeten
eeuwig zwijgen, of zoiets als Rembrandt schrijven
woord voor woord in dikke lagen strijken
ze chocolade zinnen op papier.
Dichters moeten mensen
lijken die in twee dimensies fier doch
vet en vadsig troebel uit hun ogen kijken.
Boerend en stinkend naar zweet en bier.
Het meisje is seksueel niet overtuigend
en wordt daarom steeds overgeslagen
ze wil haar lipstick op lullen,
snelheid en erin alsof er niets na is
in een volgende dagdroom
houdt ze op een schoolfeestje
haar kont tegen de microfoon
een langzame vrijlating van menselijk gas
terwijl ze de galmknop indrukt.
Recente reacties