Ik ben het eindpunt
stootblok waarop je
zoektocht te pletter loopt
Raap je bezittingen
bij elkaar en stap
uit
Ik ben het nooit beloofde land
Leg je rusteloze hoofd
in mijn moederschoot
Hang je kleren in mijn kast
strijk de reiskreukels
uit je feestkledij
Ik ben de ankerplaats
veilige haven en blok
aan je been
Wij dansen samen
op gepaste afstand
tot
jij bezwijkt voor de lokroep
van de eerste trein
Regenwater sijpelt naar beneden
vanaf dak boven de stille grijpers,
die als stalen handen hangen boven
nog te vangen zachte mooie dingen
en schoon als ~Lorelei~ naar alle
kleine, grote, kermisgangers zingen.
Zoveel kindertranen hier ontsproten,
als felbegeerde toch nog donderend
ten valle kwam, vlak voor het blije
uitgestoken kinderhandje, door een
venijnig tikje naar benee verdween,
sereen, vanuit een hart van steen.
Recente reacties