Gisteren
dacht ik nog
laat er maar vrede zijn
te eten hebben we genoeg
een broek vol prikkeldraad
we kijken niet meer om
het is zo ver nog
en Parijs;
laat mij maar
rode bollen dragen
of water voor de winnaar
maar laat me trappen
laat me gaan
het landschap
uit het zicht verliezen
ik heb geen oog voor pijn
slechts bollen op
mijn trui
& ballen in mijn broek
klote genoeg
zou ik zeggen
om door het lint
te gaan.
er zullen bloemen zijn
een flauwe bocht naar
rechts
waarboven vlinders
klapperen
oorverdovend
hard
in Keulse oren
schade ja
schade moet er zijn
voordat we wakker worden
moet er schade zijn
daarvoor
zijn we
verzekerd
daarvoor
is er succes
afgemeten
met een lint
door onze burgemeester
een turkoois lint tussen dijken op
het veld gesmeten de zon schitterend
op de kabbelingen en de wijzers van
de kerkklok waar de kauwen luchtvechten
op thermiek duiken en ontwijken,
schijnaanvallen; honderden grazende
grauwe ganzen scheren niet weg
maar kaal gras wuift windloos groen
op basaltblokken langs de rivier en in
bomen, struiken en in prikkeldraad
hangen verdord de scalpen van
winteroverstromingen; elzen en
peppels lopen uit met aarzelende
vroege tjiftjafs tussen de takken
overstemmen dof ploempen van
dieselmotoren van passerende schepen
en de dekknecht loopt naar
de stuurhut, stilstaand aan de reling,
meeuwen in het zog en de pont wacht,
de kabel pas weer strak na de passage en
de zon schittert woedend op de kabbelingen
en het is allemaal zovanzelfsprekend
tot het verdwenen is
te huur
een lint verdriet
van zeven meter lang
voor in de tuin
geleverd met
een bonte streng van kleine lichtjes
om ook ’s avonds
de schittering
van tranen te laten zien
van nood en ziekte
met verderop een uitgang
zeg maar grote centenbak
om kilo’s meelij in te werpen
Recente reacties