Schoongemaakt door vakmanshanden
rust ik in een sarcofaag. Losgereten
repen stof hangen van het lichaam af
dat ik zojuist heb teruggevonden.
Hij reeg kreten, gouden kralen, bond
ze rond mijn tong. In de taal
van cederolie zweeg ik graag
en onomwonden. Ik liet mij zalven,
daarna doden. Maar niet voordat het
drogen zich in alle ziltte had voltrokken
terwijl ik de zoutste rijmpjes zong. Van
zeepaard, zomerzweet en na na natrium.
Als raamlicht dartelt door de glazen kralen,
dan speelt een beeld van jou in elk facet.
Om jou uit het verleden op te halen,
bekijk ik steeds dit kleurrijke palet.
Geen diamant, hoe fel hij ook mag stralen,
waar één moment van ons is ingebed.
Alleen dit snoer kan over jou verhalen
en elke tint komt voor in jouw portret
dat traag verbleekt. De zon is een dievegge:
ze laat de kleuren eerst heel zacht vervagen
en geeft ze dan in ’t licht van jaren prijs.
Waardoor ‘k besef dat ik me neer moet leggen
bij het voorbije van voorbije dagen,
bij ’t vaststaand feit van het bestaan van grijs.
Meer gedichten van Vera De Brauwer; en dan gezongen hier.
Recente reacties