In dit gedicht ga ik geluidloos verdwijnen,
allereerst zak ik tot mijn kin weg tussen de regels
om dan kopje onder te gaan in het diepere wit.
Als ik eenmaal onder ben, kijk ik weer omhoog
om te zien hoe het balletje van jouw pen
blauwe golfjes trekt over mijn verbaasde blik.
Ik lees in spiegelschrift mee en begrijp je niet,
volg je hand tot aan het puntje van je zin
en drijf al klauwend weg naar open ruimte.
Ik heb het gedronken
de koffie
het smaakte naar gister
en bitter
ik liet het kopje staan
tussen de anderen
om te vergeten
Zoals die dag
toen we naar
dreigende
wolken keken
en jouw kus zuigend
naar beneden trok
Je vochtige mond
hartstochtelijk fel
in liefdesspel
pruttelend kokend heet
de fluitketel
stoom afblies
Het kopje
lavendelthee
voor slapen gaan.
ik zit met mijn hoofd
tegen de muur
aan de andere kant
zit buurvrouw ting
met haar lepeltje
in haar kopje
dat je denkt
verroer je niet
Recente reacties