hier liggen centenaren schedels
eenmaal verkoold tot beenzwart
wordt wijn en spiritus ontfoezeld
tot klaarheid gebracht
duizenden koperen knopen
lood van niet afgevuurde patronen
kamgaren broeken en jassen
koppelsloten en vetleren ransels
veldflesen met wodka en sake gevuld
ontvlees zorgvuldig de lijken
voer de sledehonden nu ze hongeren
Er ligt een zwarte gloed over de hoeve van Speksnijder
Die gloed ademt en zuigt alles op
Toch blijft alles onaangeraakt
Die gloed, die slokt mij op
Ik slok die gloed op
Mijn verlangen te verdwijnen in een diep duister
Doet mij opgaan in die gloed
De zwarte gloed die over de hoeve van boer Speksnijder lag
Deze gloed lag te trillen en te rillen als een onweerswolk dijde hij uit
Ik begreep dat ik hem niet pakken kon
Ik verstond het raadsel dat hier tussen de spanten klom
Een raadsel dat zich kromde en krulde om het schuine dak
Een dak dat beschermde zoals de tijd mij beschermd had
Zonder je aan te raken
Rode koperen draden kronkelen door de lucht
Het is vooral de kleur die mij verheft
In helderheidsdromen aan jezelf ontkomen
Door buiten je voorstellingsvermogen te zweven
Moede maar op mijn hoede verdween ik in ene
Verloren in een onbekende tijd
Tussen mij onbekende mensen
Dwalend over het motief van een uitvergroot tapijt
Ik ben hier aanwezig
Ik heb geen beeld van mijzelf
Alles wat ik zie ervaar ik zuiver
Maar wie verschuilt zich in dit zuivere ervaren
De kinderen spelen met bouwblokken
Voor mij staat hete Ginseng thee
Laat het nu maar los
Jij die niets vast kan pakken
Ik bereik een keerpunt in mijn denken
Dwalend op het kerkhof
Waar wij zoeken naar voorouders en anderen
Vleselijke huizen van onze gedachten
Verteerde huizen die nu zijn verstrooid
Er ligt een zwarte gloed over de hoeve van Speksnijder
Die gloed ademt en zuigt alles op
Toch blijft alles onaangeraakt
Die gloed, die slokt mij op
Ik slok die gloed op
Mijn verlangen te verdwijnen in een diep duister
Doet mij opgaan in die gloed
De zwarte gloed die over de hoeve van boer Speksnijder lag
Deze gloed lag te trillen en te rillen als een onweerswolk dijde hij uit
Ik begreep dat ik hem niet pakken kon
Ik verstond het raadsel dat hier tussen de spanten klom
Een raadsel dat zich kromde en krulde om het schuine dak
Een dak dat beschermde zoals de tijd mij beschermd had
Zonder je aan te raken
Op de dijk loopt een man,
een persoon met rode jas.
Hij draag een pet, marcheert
tegen de wind in, een bies
op zijn broek, met toeter.
Er loopt een man, een vrouw,
een heel gezelschap, zwijgend,
met blinkend opgepoetste
koperen instrumenten
onder de laagstaande zon.
Een man wrijft z’n neus, op
de dijk marcherend onder de
koude zon. Een snik nestelt
zich tussen zijn schouders,
En er klinkt geen muziek.
De stille fanfare trekt voorbij
en de mensen huiveren.
Het geschetter en geroffel
is kwijt; wat kan de mensheid
redden van de doofpot?
Wat kan de mensheid redden
van de vergane glorie, het
verheerlijkt verleden, de van
toekomst zwangere dromen,
het godslasterlijke hier-en-nu?
Reste fidèle
Zo heet een restaurant
natuurlijk in de Bleibtreustrasse
in Berlijn
De wijn was goed
In mijn hoofd kletterden de munten
de koperen doodskoppen
die echoën in benauwde gaten en
in de muren en op vloeren
van Libeskinds museum
Daar keek ik urenlang en dagen later nog doorheen
Beloofde die plek plechtig trouw
Wat schoon en rustig
en helder is de stad
Een metropool en niemand loopt een ander in de weg
de mensen lachen naar elkaar en zeggen dag
of liever guten Abend — gut’Nacht
De ‘Alte Jüdin’ loopt nog steeds
en lacht
Het was mijn tante Sara die ik alsmaar zag
en ook mijn moeder trouwens
Ze vertoeven
in een tipi
Nemen deel
aan ceremonies met
trommel ratel en regenstok
Vangen koperen
munten bij
Peruaanse gezangen
Voor de belangen
van de armste indianenstam
In Costa Rica.
Recente reacties