mijn oude vader heeft het touwenmuseum opgericht
achter de dijk, tegenover het kerkhof te Zurich, Surch
zeggen de friezen, this is Surch, zegt mijn vader
en dit is touw van zee, kom we lopen naar Harlingen
maar niet om de boot naar Terschelling te nemen
want dat is heus niet het mooiste plekje op aarde
en nu het Oerol festival daar gaande is, wellicht zelfs
het lelijkste, de kunst bestaat daar bij de gratie
van twee naakte wijven op een bakfiets
de bus stopt
stap in
ik zit
sta op
stap uit
neem de trein
stap in
ik zit
sta op
stap uit
met de metro
stap in
ik zit
sta op
stap uit
pak mijn bus
stap in
ik zit
sta op
stap uit
ik loop naar huis
het kerkhof achterlatend
Tegen de avond veroveren storm en regen
in wolkbreuk en springvloed
landerijen en spoelen have en goed weg.
Land doordrenkt, lagere dijken bezwijken
volk vlucht naar kerkhof en kerk,
terwijl wind toeneemt, doorweekt, verkilt.
Vanaf de terp zien vluchtelingen hun vee
verdrinken, golven stijgen en weet
ieder zijn leven alleen voorlopig veilig.
laat er later
als ik dood ben
geen gras over groeien
laat mij niet alleen achter
achter op een kerkhof
ten prooi aan de wormen
of erger nog
op de snijtafel
van de wetenschap
zorg dat ik verdwijn
de pijp uit de lucht in
en geen gedichten
Recente reacties