Weg, ver weg uit de kelder van de ziel
met de vrijheid van het lichaam
naar feesten van alledag
door onbeschaamde tuinen, felverlichte etalages
langs de stilte van het ommuurde bed
op de fiets, voorbij het uitdijende heelal
met de scheur door het servet dat geen laken kan zijn
met het vliegend hert naar het land
van de timmerman, bij wie thuis de kastjes scheef hangen
van de onbekommerde, die de ogen sluit voor kwel
met de vrije wil, gevangen door verdrongen dwang
van degene die leest en schrijft
ergens komt
en nergens blijft
Laat het maar rusten, gewoon rusten
Resultaten voor het trefwoord kelder
in ’t kwaak[bewust is de onder]kaak
ook ’t ge[deelte van diens mijd]taal
en de maal[tijd plus ma= altijd]
is ’t fy[siek proces volledig] bewust
& ’t zolder[bewust is ’t gedeel]te
op de achter[tong, slechts met ma]te
in ’t be[perkt bewust in de tong]riem
van ’t kelder[bewust is echter] meer
dan ’t ver[zamelen van gedach]ten
op schep[pende manier van wens]pakket
van ‘’t zolder[bewust is de boven]kaak
ook ’t onder[deel van diens wens]taal
en de paal[tijd plus pa=altijd]
richt ge[dachten op de vervul]ling
trilt ’t huig[idee in manifest]eren
trilt de sp[linter in ’t wrak]hout
en t[rekt de mond van binnen]uit
tussen maal[stenen van ’t honger]leven
In Rotterdam in een kelder zonder raam zit
een jonge hond opgesloten.
Een keer per dag krijgt de hond een bak zout
water en slurpt.
De deur wordt dichtgegooid en het licht en de
voetstappen sterven weg.
De hond jankt, tiert, huilt om nog wat water en
sterft na drie dagen in een kelder in Rotterdam.
Mijn sleutels thuis laten
omdat ik weet dat ik later terugkom
en dat mensen dat dan zien en denken kanker
en dat is goed
dan je onderdompelen
in de vertrouwdheid van het onvertrouwde
het rondzeilen in de totale appreciatie
de acceptatie
de warmte van een vreemde stad en dat bekend vinden
een gebouw van vijf verdiepingen hoog
en daar in afdalen
de trap af gaan
dan de kelder in gaan
dan een ruimte vinden gevuld met bas
en dans
en zweet
en born slippy
en een dikke man die schreeuwt
en eist en klapt
en dan tequila
en dan dronken
en dan draaien en in je tegengestelde lichaam vallen
de vloer om-
armen grijpen je
en dan omhoog gooien
en dat dan dagen
en dat mensen dat dan zien en denken kanker
en dat is goed
dat is reizen
dat is leven
Mijn moraal ligt in de kelder te trekken aan zijn ketens.
Dagelijks wordt het een rauwe biefstuk toegeworpen of
laat ik er een ouwe kalkoen op los.
Het moraal weegt, droog aan de haak, 71 kilogram
meet om en bij de meter tachtig.
Het moraal leent zich uitstekend tot een gezellige
avondwandeling in een donker bos.
(op het strand lopen loslopende honden te veel gevaar
ik kan daar moeilijk mijn karwats tevoorschijn halen)
Het hart daarentegen gebiedt het te voeren met biefstuk of kalkoen.
Dagelijks laat het mijn moraal even uit.
Het plaatst voor hem zelfs advertenties in de krant.
Het weegt een minimum aan grammen
is gelegen achter een kas vol ribben, dolle temperaturen
en bloedt onophoudelijk, zomaar zonder reden.
beste tante overzee
ik zal het u vertellen
we zijn voldoende afgestompt
en afgedaald
de bodem is in zicht
we hebben al heel wat lagen huid verloren
aan de wand van schuurpapier
het bloeden
sijpelt ons inmiddels langs de lijven
maar ons loden hart blijft dapper slaan
als een moker
tot we opnieuw
door vloeren breken
steeds die kelder
onder kelder
er komt geen einde aan
maar ik denk
dat we nu
niet verder zullen zakken
Recente reacties