uit het stenen gruis
zucht nog het vage opschrift
dat hij zonen had
hun naam is met de kalk vervlogen
als het vege roet uit zwarte ogen
de kolen zwijgen in het leeg depot
de regen is het zweet
waarin de stad hun naam vergeet
uit het stenen gruis
zucht nog het vage opschrift
dat hij zonen had
hun naam is met de kalk vervlogen
als het vege roet uit zwarte ogen
de kolen zwijgen in het leeg depot
de regen is het zweet
waarin de stad hun naam vergeet
en op een dag werd ik een overdosis
het was een tijd waarin mijn mond nog
kalk en zand en gips was
het was een tijd waarin ik nog de waterbodem
van mijn moeder was
maar ben ik dan geen vlinder, vroeg ik
zijn mijn hersenhelften dan geen vleugels
en is dit strakgespannen vel dan geen cocon
het zijn vragen die zich niet laten verdrinken
en ik stel ze soms nog wel eens
aan de lucht die ik alleen maar kan ver-
plaatsen en verplaatsen
Recente reacties