je mist geen treinen. Je veegt de slaap uit je gezicht,
maar mist geen treinen. Waar deze trein naar toe
mag gaan dat weet je niet. Je kent de namen,
de gezichten niet van mensen om je heen je ziet
geen tranen. Het is een vreemde treincoupé
het lijkt zo wel alsof ze vee hier hebben laten
slapen. Waar deze trein naar toe mag gaan
dat weet je niet. Je kunt het vragen, maar
dat durf je niet. Je denkt aan hoe je wakker
werd vannacht, je lag te slapen. Er werd niet
eens eerst aangebeld, er werd geschreeuwd
en met geweld werd je je met je moeder,
vader en je zus een auto ingeladen. Waar
deze trein naar toe mag gaan dat weet je niet.
Niemand heeft de kaartjes, of vertelt je iets.
Resultaten voor het trefwoord kaartjes
Ik verdiep me in iets om me niet in iets anders te hoeven verdiepen.
Op slinkse wijze probeer ik gesprekken naar dat iets te sturen.
Ik braak mijn indrukwekkende kennis over dat iets uit.
Men zegt dat ik over dat iets ‘interessante gedachten’ heb.
Veel kaartjes, mailadressen en 06-nummers worden mij aangereikt.
Thuis, voor de spiegel, zeg ik: ‘Zo, zo, interessante gedachten.’
Een zaal in Boedapest luistert ademloos naar mijn stelling.
‘Doe ’t nog een keer, bij ons,’ zegt iemand uit Kazachstan na afloop.
Op mijn hotelkamer denk ik: ik zit er nu aan vast, aan dat iets.
Maar het lucht op als ik bedenk dat dat iets een constructie is.
En dat ik die zelf gemaakte constructie elk moment op kan blazen.
De volgende morgen herlees ik in de taxi vol ongeloof mijn verhaal.
Ik realiseer me dat het een goed verhaal is, dat nog jaren mee kan.
In het vliegtuig kijk ik omlaag en denk: waarom meer van hetzelfde?
Op het minutieuze toilet mompel ik dat dit de beste levensfase is.
In de rij voor de douane voel ik me een paar seconden uniek.
Als ik mijn koffer pak, weet ik het zeker: ik ben een zielenpoot.
Recente reacties