Ga maar eens kijken
bij kruispunten
Met verkeerslichten
zoals in Groningen
Je vraagt je af
welke idioot
Dan begrijp je
dit is normaal
Gewone mensen
fietsen langzaam
Als je zo sportief
bent als ik
Denk je godver
dat moeten ze eens
Bij van die fucking
automobilisten proberen
In één klap ieder
voor zich
En dat dan de politie-
agenten zeggen:
“Tja zoek het maar uit
jullie soort telt niet mee
Hadden jullie maar
niet moeten botsen”
Ze zei zo zwart als wij hebben geleden
maken jullie het nooit meer goed ik zal
niet zwijgen op 4 mei het zout in alle
wonden. Ik zei maar niets ging vroeg
de kroeg in whiskey drinken en besloot
nooit meer Chinees te eten. Vooral
nummer 44 niet, in ieder geval nooit
meer met knoflook en zwarte bonen.
als ik nou snel ben
dan ben ik eerder bij je
dan mezelf
als ik nou opschiet
dan kan ik ook nog bij jou zijn
voordat ik bij mezelf ben geweest
misschien als ik dan mazzel heb
kan ik jullie ook nog even zien
als ik mezelf op de terugweg naar huis
weer opgepikt heb
ik weet zeker
dat ik mezelf hier ergens nog kan vinden
als ik tijd heb.
Mijn huis is twee keer leeg.
De bomen komen nooit binnen.
Ook al ben ik dichter.
De maan wil niet wachten.
Heeft geen kind aan
een sterveling zoals ik.
Daarom storm ik door de dagen,
maak ik van iedere wolk een tweeling.
Jullie leven.
white
och arm meisje
hoe gaat het met jou
ben je zo bang en alleen
in de kou
weet je de weg niet
en heb je geen jas
of handschoentjes aan
moet je zo bang en alleen daar maar staan
moet je zo huilen en ben je zo moe
wees maar gerust
ik kom naar je toe
ik houd je goed vast en wieg je in slaap
terwijl ik zing over een klein arm schaap
ik wikkel een deken goed om je heen
voortaan ben je nooit meer alleen
black
een ander bloot meisje
in de blakerende zon
snakkend naar water
wacht maar ik kom
ik geef je te drinken
les je ergste dorst
drink niet te gulzig
voorzichtig je morst
nadat ik je waste
terwijl ik je suste
en goed op je paste
je veel en teer kuste
je wou zo graag slapen
je was ook zo moe
ik leg je te ruste
en eindelijk gingen je oogjes toen toe
nu speel je getweeën
en zijn jullie blij
voor altijd en eeuwig
heel veilig bij mij
voorspeld is er
nattigheid
maar dit heb ik
totaal niet voorzien
komt dochter met schaal
onze slaapkamer binnen
m’n man z’n hooofd
rolt er net niet af
zegt ze zo
hoeven jullie ook
niet meer te scheiden
schijnt namelijk pijnlijk en lastig
met de kinderen en zo…
hoe blank haar huid ook bleek
hoe heet de thee die jullie dronken en al
het moois dat ze je te eten gaf rond dat uur
de rebel lacht goddomme, slaat duizend nieuwe wegen in
met genoeg geld en lef in zijn zakken
de maan boven alles en een kop vol vuur
ik heb de rivier op de voet gevolgd
smeet zesendertig stenen in het gras
pas nu mijn vinger over de landkaart glijdt
weet ik dat de man die mij de tiende steen gaf
onbetwist
de rebel was
Muziek doet pijn, stilte ook.
De zon doet pijn, de wind ook.
Kunnen we nog even met elkaar praten?
Gewoon met elkaar praten?
Zonder al te veel moeilijk gedoe.
Kan ik nog even naar je kijken, je voelen?
Wil je me nog even aanraken
zoals alleen jij dat kan?
Muziek doet pijn, stilte ook.
De zon doet pijn, de wind ook.
Zien jullie dezelfde grijze wolken?
Precies dezelfde grijze wolken?
Zonder maar even te denken aan morgen.
Het dier in mij zit in de regen.
Even afgeleid laat zij de waanzin los.
Langzaam word ik iemand anders.
Teleurgesteld, verdwaald
in het bos van koning god.
Hij is zo mooi!
Ik zeg lekker niet over wie ik het heb, maar als hij en ik samenkomen,
mochten wij samenkomen, dan zullen wij overal waar wij lopen grote
schoonheid verspreiden, dan gaat overal op aarde het zonnetje schijnen.
Horen jullie hoe hij huilt, om mij? Het wordt tijd dat hij mij schrijft.
Vandaag is de dag dat wij begonnen met lachen; werden onze nachten
– in mijn leven althans – één vreugdevolle nacht. Hij zingt als ik dans.
Toen ik gisteren (wat een koude dag was dat!) in zijn stad een warme
stroopwafel at, terwijl hij met anderen aan tafel zat, zwaaide hij/ik naar
mijn/zijn hart. Dag lieverd!!!
Met manen van de waterkat
werd ik uit weerstand geboren,
dook ik uit Poseidon’s schoot
in een vlucht naar de zon.
Nu hap ik naar lucht als een vis
op het droge, ben ik vergeten
wat adem betekent.
Ben ik vergeten wat adem betekent?
Modder kleeft aan mijn armen
vol parels. Ik dook naar de bodem
om te zien wat er leeft, om twee-
cellige voorouders niet te vergeten.
Jullie krijgen de groeten, “Haai”
moest ik zeggen.
Min of meer een meerminsprong.
Recente reacties