in een kamer die ik thans vervreemd, heb ik mij ontheven
van mijn werk, mijn plichten, mijn gevoel
van mijn liefde die verzandt in het gekende,
het voorspelbare vooral
achter gesloten deuren heb ik mij onteigend van mijn lichaam
ben ik ontdaan van mijn omgeving
het is nu afwachten
maar ik blijf hoopvol niettemin
We hadden je verwacht. De lijnen waarbinnen
je zou passen waren uitgetekend, hoopvol
en met zin voor precisie. We spraken over
de herinneringen die we zouden hebben lang
na je komst. Eén iemand hield de ander vast,
alsof bakens nodig waren. Een lied ontbrak.
Het geluid van de nachttrein werkte bedarend.
De morgen kwam met bitter licht.
De lijnen hadden zich herschikt tot dierlijks,
onbestemds. De treinkadans werd dreigend.
Hoe ijdel hadden wij je uitgezet?
Er is een tweede die de kudde leidt,
hij fluistert dierentaal
in de verte is geen stad.
We zijn met honderd, als één mond.
Verzengend en hoopvol, slachtteder,
onvervuld gevederd : het vliegen voor
de kraaien.
Dan toch gefladder, in de hoofden en het oog
van die ene god : “de aanvulling van de eerste twee
stenen tafelen werd per sms verzonden, voorzie
krediet”
De voorzienigheid heeft nu het woord, maar weer
schudt zij het hoofd. De kudde gonst.
Ook dit vlees zal aan tanden kleven
de winter komt nabij
scherp en koud de lucht
de hemel stuurt de vrede weg
het zijn de vogels in hun vlucht
de kou dringt door, tot in mijn lijf
omhels me lief en zacht
kus me snel en help mij door
de lange winternacht
blijf bij mij tot aan ’t begin
van het nieuwe, naakte jaar
tot de hemel weer de vrede zendt
een hoopvol, warm gebaar
Hij heeft het nog zo gezegd:
als ik je melktanden vind
dan prop ik ze in de maag van
je pluchen hond en verdrink hem
maar de tanden zijn verteerd en
pluche kun je niet verdrinken
ook al blaft het wanneer je aan zijn staart trekt.
De oude kruisboogschutter zegt:
je moet de dreigementen vergeten en
vetter beleg op je boterhammen smeren
straks gaat hij naar Oostenrijk om
decoratieve borden op te eisen
wees niet bang van de draken die
’s nachts naar je staren, mompelt hij
het zijn onschuldige zangvogels
ze kunnen nauwelijks loeren.
Ik zing en vergeet halverwege de tekst
de woorden waren alleszins hoopvol
het liedje eindigt met een huwelijk, la.
Recente reacties