We staan nog in de kinderschoenen,
maar weten wel ongeveer,
waar we… nee, hoe we… dat we…
Ach, hoe dan ook, we komen er wel.
Zo werkt nou eenmaal de vooruitgang.
Resultaten voor het trefwoord hoe
Strepen wezen op
dagen gevangenschap
meten, kindervrezen,
hongersnood. ’s Avonds
gevangen vissen los-
laten op de koudstenen vloer
en dan nogmaals vangen,
nog een keer. En hoe we
keer op keer
mannensnorren maaiden
rebelse makkers opfraaiden
met rode kinnen, blauwe
holtes, gele vlekken, ze
flikkers noemden.
’s Ochtends woorden zoeken.
Vrouwenfoto’s aan de muur.
Langer moeten werken
voor je sigaretten
dan je nog te leven hebt.
Hoe zou je opnieuw kunnen leren leven
je ogen nieuw kunnen stellen je oren
schoon wissen van je geheugen de dag
laten rijzen met brood -zou je-
Hoe zou je spreken zonder voor gezegd
zonder zinnen die geregeld zonder
de wakende camera in de regelkamer
waar temperament op de laagste stand
-zou je- over leven zou je tonen
vogelvroeg in de zomer, loeiend
de wei, snaterend in sloten
kroos happend wakker worden
met je hoofd in je nek
naar achteren blikken
we raasden voorbij
we hadden een geweldige avond, drank en onze chicks ze waren
we hadden gewonnen weet je
die klootzak slaat met zijn klauwen op de motorkap
dus wij stoppen
dat moet je niet flikken bij ons dus
hans slaat die bolle tegen de grond
bloeden man!
bellen ze in ene keer de politie…
ik zeg nog wegwezen.
die bolle en die leiperd waren al weg
dus wat aangifte?
hans zegt nog
wat hier is gebeurd…
lachen joh, hij zegt
ze sloegen ons in ene
we reden hier gewoon.
dus wij stappen weer in
en rijden verder.
hoeveel mannen
zouden er al aan gedacht hebben
zich hebben afgevraagd
willen weten
puur nieuwsgierig
hoe het zou voelen
beesie om de slurf
en welk percentage daarvan
heeft de proef op de som genomen
zijn er mensen gesneuveld
is ’t al verboden
en de vrouw roept go go
Vult de leegte in tussen haar wenkbrauwen
Trekt de wimpers door
Voelt aan onzichtbare haartjes tussen tepels
en navel
Tekent de haargrens weer terug naar
waar die ooit begon
Deukt de billen in,
drukt ze voorzichtig plat
Stift de lippen, tekent wangen
Knipt de nagels, de vingernagels
Tuit de mond, fantaseert
een borstpartij
Je bent mij
Ik was vast van plan dit gedicht tegen te houden.
Een nogal branieachtig plan, maar ik had er hoge
verwachtingen van. Naar de kracht reeds de eerste zin
faliekant te blokkeren, verlangde ik vurig als een kind.
Ook volgende zinnen het zoeken, tasten, slijmen, breken,
vloeien en verdampen blijvend te ontzeggen, zou mij, dacht ik,
een zeldzame kick van almacht geven. Maar nu ik zo ver ben
met dit gedicht, doe ik niet dramatisch. Trek alles in.
Ga werken aan het minimaliseren van de gevolgen
van de nederlaag en aan het voorkomen dat
dat veel werk wordt.
Het zijn de dingen die ons laten
zien wat levensloosheid is.
Hoe, als er niets is dat raakt
er ook geen beweging is.
Dat geduwd worden en vallen
tot je breekt, die periode,
dat interval, allesbepalend is.
Dat die val liefst langgerekt
moet, onderweg schone luchten,
uitzichten op bergen, valleien,
wilde paarden, gras en water.
Ontmoetingen met verre liefdes,
de verste prinses het dichtst bij.
Reizen naar het onbekende,
naar de overkant van jou en mij.
Dat is wat de dingen betekenen,
dat is wat ze tonen in hun val,
tot ze in duizend stukken breken.
Niet te rijmen met de liefde.
Niet te lijmen met dit leven.
Het gedicht dat de meeste mensen
een vervelend gevoel in hun buik geeft,
is het gedicht waarop ik aas.
Maar ik weet niet of ‘vervelend’ wel genoeg is;
misschien zou ‘onbestemd’ of ‘deprimerend’
veel beter zijn.
Beter voor wat?
Voor wat ik wil?
Voor de verkoop?
Voor allebei?
Ik weet niet of wat ik nastreef
verloopt via een vervelend
of onbestemd of deprimerend
gevoel in de buik.
Ik moet mij dat niet afvragen!
spreek ik mezelf misnoegd toe.
Laat ik eerst maar eens één iemand
een vervelend gevoel in de buik geven
met een gedicht.
Eh… mijzelf?
Zou ik bijvoorbeeld van de constatering dat geen gedicht
nog in staat is een vervelend gevoel in een buik
te veroorzaken een vervelend gevoel in mijn buik krijgen?
Voel ik al iets in mijn buik?
Is het iets vervelends?
Iets met een vervolg?
Het is licht als aardbeienkwark.
Het zakt zo makkelijk weg.
Het vervelende komt nog,
denk ik…
Recente reacties