Na de poëzieavond noemt zij
de verkeersremmers hevige heuvels.
Dat kan ook zijn door het glas.
Thuis wordt zij een zwartteenzeehond
in wintervacht.
Ze voelt zacht als naakt ijs
onder de witte kamerjas.
Morgen ontwaak ik in een wak
en zij met zwarte sokken.
Ik neem een zuurremmer voor de slokdarm
en laat me zakken in de armen van haar opgewarmde zuidpoolkring.
Onder ons rijden auto’s
de verkeerde richting in.
het water heeft me niet geraakt
de duik werd rimpelloos bevroren
bevangen door spartelende ogen
een kluwen van luidruchtig bloot
golvend in een overvolle kom
ergens
tussen maagdelijke heuvels
wacht een stille waterplas
De wonden worden afgedrukt.
Mascara glitters, alles glijdt
langs heuvels af, de bekken
in die wijd geopend staan.
Eronder gaapt het bloeden.
Het is een mechanisch hart
dat voort zet, niet te stoppen
is. Gevoel ontbreekt. Alleen
het ego is zo groot dat het
kwijlt bij het zien
van een spiegel.
Succes & roem staat er
in spiegelschrift.
Daaronder glimmen wonden.
Nee, er is niets aan de hand.
Ik werd verkeerd verbonden
door een frontsoldaat.
Recente reacties