Resultaten voor het trefwoord hans van willigenburg

caféwaarts – hans van willigenburg

voor Nachoem M. Wijnberg

Er was het één en ander aan de hand.
De details heb ik nooit willen weten.

Maximale ruimte om te theoretiseren, eiste ik.
Daar hoorde geen reizen bij vol vreemde feiten.

Ik zat op mijn kruk en dronk en dacht hardop.
In de vele pauzes stond mijn denken doodstil.

Er werd nooit gegaapt en niemand viel in slaap.
Mijn hypotheses hingen net te los om weg te soezen.

Bij het afrekenen was er een hechte eenheid ontstaan.
Waar niemand het meer begreep, hield iedereen halt.

Onnavolgbaar zorgde ik zo voor onmachtige eendracht
die niets bevatte om over na te kaarten.

Toffe ondergrond om vorstelijk op te ronken.

user calendarclock-o

functioneringsanalyse – hans van willigenburg

Kijk mij eens functioneren!
Precies op tijd loop ik door de draaideur
en begroet de receptioniste op een wijze
die het perfecte midden houdt
tussen interesse en gezonde afstandelijkheid
en zie mij zonder problemen in de lift omhoog zoeven
te midden van vage bekenden
die ik in een kloeke mix van charme en neutraliteit
hun eigenwaarde volledig laat behouden
en neem waar hoe ik op de juiste etage
de koffiemachine passeer
en niet eens hoef te spelen dat ik dat ding niet zie staan
in mijn tomeloze drang het meest werkzame te doen
kom ik aan bij mijn bureau
en groet de naburige collega’s
zo natuurlijk
dat er geen complicerende factoren voor hen bij komen
wat in mijn beoordelingsgesprek welwillend werd betiteld als
‘een gemeende en prettige vorm van collegialiteit’
kwalificatie die mij meer salaris en aanzien bezorgde
reden dat ik nu met een vrolijke zwier
mijn jas aan de kapstok hang
mijn handen wat verder uit mijn mouwen steek
met een tevreden blik om me heen kijk
in de wetenschap dat ik ben aangeland in een positie
die als voornaamste eis stelt
niet de verkeerde vragen op te werpen
of onhandige opmerkingen te plaatsen
een taak die ik mezelf wel tot een goed einde zie brengen
te beginnen met nu
als ik mijn hand op de schouder
van de junior verzekeringsagente leg en zeg
‘ik hoop dat er geen problemen zijn en alles naar wens verloopt’.

Zodra ze omhoog kijkt
lees ik in haar ogen de gedachte
dat ik inderdaad ongelofelijk aan het functioneren ben
voor het bedrijf
en voor haar.

Ik bedenk dat er slechts een marginaal verschil bestaat
tussen functioneren
en klaarkomen.

user calendarclock-o

gesamtkunstwerk! – hans van willigenburg

Kijk nou!
De weerman.

Zijn hand die met een half knikkende half wiebelende beweging
een laag drukgebied aanduidt dat buiten de overzichtskaart valt.

Je kunt wel zien dat hij niet met die wat vage verwijzing
in zijn maag zit.

O nee.

Daarvoor is de relatie met het stijlvolle colbert dat hij draagt
te zeer onderweg naar een nieuw hoogtepunt.

Te zeggen dat het stuk textiel hem als gegoten zit
en met zachte hand zijn zelfvertrouwen verder opkrikt
is te laag inzetten op het imagotechnische bestanddeel
van zijn strikt genomen wetenschappelijke werk.

Het gaat verder.

Wat hij vanavond door de perfecte snit van het jasje
voor de vertrouwde wolkenpartijen boven Nederland
aan blije energie en choreografische souplesse op het scherm brengt
grenst aan de totale harmonie

aan de elegantie van een modekoning
die aan zijn allerlaatste jurk frunnikt.

Met name het vrouwelijke gedeelte van het kijkerspubliek
houdt de adem in als hij zich halverwege zijn praatje
negentig graden omdraait en de andere kant van de weerkaart
met zijn semikunstzinnige pianogebaren gaat bespelen.

In die halve seconde van zijn pirouette
wordt er in de doelgroep HBO+ dames
volop over de mogelijkheid gefantaseerd
de weerman te kunnen bestellen
via een bureau waarvan de telefoniste
een warme stem en een dubbele achternaam heeft
vooraf gegaan door iets als ‘Lideweij’ of ‘Dieudonnee’.

De weerman rijdt ’s avonds fluitend naar huis.
Smartphone uit.
Handen kalm op het stuur.

Op het moment dat zijn manager de volgende ochtend
zijn mailbox opent
en ziet hoe honderden verzoeken zijn binnen gestroomd
waarvan gezicht-zijn voor een touroperator
met exclusieve zonvakanties vanaf tweeduizend euro
de meest aantrekkelijke en lucratieve is
voelt de weerman hoe zijn ochtendstijve zich opricht
tegen de appelkleurige en perzikvormige billen
van zijn ogenschijnlijk uit een grappige toetjesreclame weggelopen
echtgenote

hetgeen zijn ademhaling een fractie intensiveert
evenals zijn honger naar nieuwe donders en bliksems.

user calendarclock-o

facebookflirt – hans van willigenburg

voor M.V.

Hoe kon je weigeren haar ‘friend’ te worden?
Haar ‘ava’ toonde smeltende ogen, smachtend en onvervuld.

‘Leuk dat ik je vriend ben!’ tikte ze op de chat.
Vooral dat uitroepteken kwam binnen.

Ze hengelde naar iets van jou, de schrijver..
‘Waar doe ik je aan denken? Benieuwd.’

Terstond vlogen je vingers over het toetsenbord.
Je beloofde haar een gedicht.

‘Heb je al wat?’ vroeg ze twee weken later, uit het niets.
Je aaide de kat en twijfelde over de te bestellen pizza.

‘Nee… Maar zeker niet door gebrek aan inspiratie!’
Telefonisch bestelde je de Vesuvio in plaats van de Margarita.

En verheugde je op de olijven en de scherpe salami.
‘Een gesprek op FB is toch niet serieus?’ vroeg zij.

‘Mee eens,’ tikte je terug.’Volledig mee eens.’
Geruisloos verdween ze uit je leven met een laatste

smiley.

user calendarclock-o

tussen- dan wel eindbalans van mijn geestesleven – hans van willigenburg

Ik had geen duidelijk idee.
Ik heb nog steeds geen duidelijk idee.
Ik denk dat ik nooit een duidelijk idee zal krijgen.
Ik droom vaak van een duidelijk idee.
Ik droom er hartstochtelijk van.
Ik droom – laat dat duidelijk zijn! – niet van het duidelijke idee zelf.
Ik kan ook in mijn dromen geen duidelijk idee afgrenzen.

Ik droom alleen van de uitwerking van het duidelijke idee
dat ik nooit lijk te krijgen.

Ik droom van mijn ademhaling die door het duidelijke idee
van zulk een onvoorstelbare regelmaat en zekerheid wordt
dat ik mijn in- en uitademen vergeet, mijn ogen open
en aan het leven sla met kaarten, wijn, geld en vrouwen.

Ik ben tenslotte bereid aan de duidelijkheid van mijn duidelijke idee
fors minder hoge eisen te stellen.

Ik doe mijn ogen dicht en knijp het meest vertrouwde
tot het duidelijkste idee dat ik in huis heb samen.

Ik doe mijn uiterste best met mijn voorhoofd tegen het koele raam
tenminste zelf onder de indruk te zijn van wat in mijn ogen
met een nevelsliert amper wedijveren kan.

user calendarclock-o

heb je daar nog geen handzaam apparaat voor? – hans van willigenburg

Ik kan mijn gisteren verloren mobieltje maar niet uit mijn hoofd zetten.
Ik kan mijn gisteren verloren mobieltje maar niet uit mijn hoofd zetten.
Ik kan mijn gisteren verloren mobieltje maar niet uit mijn hoofd zetten.
Ik kan mijn gisteren verloren mobieltje maar niet uit mijn hoofd zetten.
Ik kan mijn gisteren verloren mobieltje maar niet uit mijn hoofd zetten.
Ik kan mijn gisteren verloren mobieltje maar niet uit mijn hoofd zetten.
Ik kan mijn gisteren verloren mobieltje maar niet uit mijn hoofd zetten.
Ik kan mijn gisteren verloren mobieltje maar niet uit mijn hoofd zetten.
Ik kan mijn gisteren verloren mobieltje maar niet uit mijn hoofd zetten.
Ik kan mijn gisteren verloren mobieltje maar niet uit mijn hoofd zetten.

user calendarclock-o

verplicht nummer – hans van willigenburg

Vandaag had ik op een terras
een gesprek met een bekende
dat naverteld moet worden
om de manier waarop het begon (onzeker),
om de manier waarop het verder ging (tastend),
om de manier waarop begrippen als
‘realiteit’
en
‘dynamiek’
en
‘zelfreinigend vermogen’
stilletjes wisten te voorkomen
dat er afgedaald moest worden
naar iets dat je kon betasten
en de mogelijkheid van afkeuring in zich droeg;
het gesprek moet naverteld worden om de manier
waarop de bekende en ik er duwtjes tegen gaven (subtiel),
om de manier waarop we tijdig wegkeken (onopvallend),
op de manier waarop we simultaan iets te pakken hadden
en elkaar beurtelings de ruimte gaven
over dat ‘iets’ iets te zeggen (genereus),
om de manier waarop de vaart er toen in kwam (gladjes),
om de manier waarop we dat continueerden (met gemak),
om de manier waarop ik hem vervolgens vroeg
of hij nog wat wilde drinken (galant),
om de manier waarop hij meedeelde
dat hij spoedig op een receptie werd verwacht (droog)
en om de manier waarop we elkaar bij het afscheid
een vertrouwenwekkende hand gaven (naturèl).
Om de manier waarop we aantoonden
dat een gesprek tussen twee mensen
geheel inhoudsloos kan zijn op een manier
die geen enkel effect heeft op wat dan ook
en een gevoel van falen of leegte
zodanig kan wegdrukken dat het niet eens
hoeft te worden gewist.

user calendarclock-o

poëtische onthouding – hans van willigenburg

Blij als ik ben zonder onderwerp!
Het gedicht dat alle kanten dan nog op kan!

Onbestemdheid van het inademen!
Feeërieke tonelen van de op onbekende gronden
totaalweigering te schrijven!

Verslaving aan het onbegonnen werk!
Het wervelend zwieren boven het wit!

De blik naar het plafond, de pen in de mond,
de eindeloze reeks afgekeurde beelden
die niet willen of kunnen spreken
en, door jou behoed voor een afgang,
onder een warme deken in je hoofd kruipen:

dankbaar als lelijke meisjes,
die bereid zijn voor volgende gedichten
onbeperkt aan zich te laten plukken.

user calendarclock-o

verlost – hans van willigenburg

voor Diana H.

De laatste keer dat ik het voor me zag – een reden, een doel – kan ik niet
meer terughalen.
Ik moet toen nog plannen hebben gehad en opdrachten die uit die
plannen voortvloeiden.
Er zullen destijds nog emoties in het spel zijn geweest bij slagen en falen.
Ik vermoed dat ik meerdere malen een slag sloeg en bepaalde
bloedlichaampjes dansten.
Er waren vast en zeker mallen van dramatiek waarin ik verdween of tegen vocht.
Er was zonder enige twijfel een gelijk of een droom die niemand zag en ik meende
te zien.
Ik kan ook mijn stappen niet meer terughalen, maar ik durf te wedden: ze
gingen gezwind.
En de woorden die ik sprak leken vast op gympen die bezig waren een pad te pletten.
Echt weten doe ik het niet meer, maar ik weet toch dat als ik tegen een muurtje leunde
ik dat toen als de opmaat zag naar een nieuw hoofdstuk naar enigerlei apotheose.

Dat ik dit allemaal meen te weten, is maar aan één ding te wijten: wat toen was is weg.

Als ik nu tegen een muurtje leun, kijk ik naar mijn schoenen en zijn alleen al de veters in
staat om me mezelf in veters te laten verliezen en mij zodoende af te leiden
van de hoofdzaak dat ik al jaren elke hoofdzaak feilloos ontleed en ontken.

user calendarclock-o

heroïsch burgerschap – hans van willigenburg

Maak je geen zorgen, ik zal geen aansluiting vinden.
Ik kijk naar het tuinhek en zie een tuinhek, geen mogelijkheden erachter.
Aan mij is niets wezenlijks meer toe te voegen of af te doen, maar ondanks dat…
Ik pak de krant en lees artikelen van grote zeggingskracht.
Ze appelleren aan een publiek dat uit iedereen bestaat, behalve mij.
Ik zet slechts de zeggingskracht af tegen artikelen eerder door mij gelezen.
Een schimmig klassement doemt op maar aan rapportcijfers brand ik me niet.
De krant weg leggend, krioelt het idee van een concept dat zichzelf uitput.
En grinnik ik om de ontkenning die morgen met vette letters in mijn bus glijdt.
Nee, maak je geen zorgen, ik zal geen aansluiting vinden.
Ik zal zo boodschappen halen en terugkeren precies op dit adres.
Tijdens de heen- en terugreis zullen mijn wereldoorlogen binnenskamers blijven.
Deze drukbezette secretaris-generaal van zijn eigen Verenigde Naties geeft niet op.

Tot aan mijn laatste flosbeweging rond middernacht onderhandel ik onder zelf gecreëerde druk verzoenende clausules uit tegen mijn opvliegender spiegelbeeld.

user calendarclock-o