hier is niemand
hoor ik haar zingen
de kleine meid
met de grote ogen
ze heeft het
van geen vreemde
wij zijn één
en al afwezigheid
Resultaten voor het trefwoord grote
doorleefd
laatste achter
in de rij
stevenen wij
naar de grote baarmoeder terug
gedragen vruchtwater lonkt
walvissen zingen
dolfijnen begeleiden
droomwater
vul mij
leef door
stilstaan voor het stoplicht
en de dood springt op groen
grote broer spreekt
het laatste woord
geen nood
we halen hem zo weer in
hij lijkt sprekend
op mijn vader
maar die zweeg liever
de wereld ligt open
een fles huiswijn
en de grote bosatlas
Het kleine joch schopt steentjes
voor zich uit fluitend op zijn vingers
verschrikt hij vogels aan de waterkant
waar hij de vissen voert, azend
op grote vangst, ’t liefst een karper
of dezelfde snoek, die hij met vader ving
hij zou ‘m herkennen, die blinde vlek
en de ring van vuur achter zijn angst
in zijn handen ligt vaders favoriet
de geschubde strakblauwe blinker
het staartje rood, legt hij behoedzaam
terug in zijn vak, vandaag geen dood
Morsig grijs en glunderend knalt hij roeken uit de lucht.
Dubbelloops, met grote rode patronen,
in één schot
met een buks, zo ontzettend lang
dat als je de loop in je mond zou steken
je volgens mij met geen mogelijkheid nog
bij de trekker kan
Hij is het treiterbroertje van de dood
lust geen beschuit met muisjes
en laat zich ook niet zien bij
het eerste trekje
het eerste glaasje
het eerste meisje
Met zotskap en narrenlach
wacht hij je op
halverwege
Schaterlachend duwt hij
oneindig opzij
Samen op de wip
stuwt hij je steeds hoger
en hoger tot je
benen bungelen boven
peilloze diepten tot je
schreeuwt dat je eraf moet omdat je nog
te veel te doen en
te weinig tijd hebt
Als je weer met beide benen
op de grond staat
hef je samen het
glas
en
wacht
op de komst van zijn grote broer
Als ik me herinner waar het grote bot
begraven ligt, en ik het opgraaf
Als ik met m’n ogen dicht (liefst
in de zon) op het grote bot knaag
Als ik het grote bot opnieuw
op een geheime plaats begraaf
te huur
een lint verdriet
van zeven meter lang
voor in de tuin
geleverd met
een bonte streng van kleine lichtjes
om ook ’s avonds
de schittering
van tranen te laten zien
van nood en ziekte
met verderop een uitgang
zeg maar grote centenbak
om kilo’s meelij in te werpen
kijk dan het huisje naar
binnen je leest
in de verte je naam
je staat voor het raam
de mensen ze komen
met wapenen strak
langs de boorden
van ’t grote gezin
woordtastend zijn nu
passen op iedere tel
vlam gaat de bel voor het eten
de druipende bloedjes
oogluikend vergeten
Recente reacties