Komende zondag
gaan we met rode of groene clownsneus op
naar de kerk, u bent van alleharte welkom.
De neuzen worden in het clubhuis uitgedeeld.
Resultaten voor het trefwoord groene
Op de opklaptafel ligt een groene
vork die van achteren lepel is
je kunt er ook mee snijden al
zijn de meningen daarover verdeeld
het was goed bedoeld
In het prullenbakje ligt een restje
sla met een lege beker
erboven op, het plastic zakje
van de vork
op de grond
ik drink thee zonder me te snijden
als ik klaar ben klap ik de tafel dicht
Papaverbloed
op het groene gras
op de modderheuvels
gaan ze sterven
de taal is een groene kathedraal
waarin ik afdaal, ik laat mij zakken
door een bladerdek van letters
langs katrollen van grammatica
en verder langs knoestige vertakkingen
van onderwerp en gezegde en nog verder
langs formele bomen als pilaren
op pilaren, als kolommen op kolommen
tot ik kom bij de aarde in het duister
en ik luister naar de stilte, de koralen
van de vogels hoog in het groene glas in lood
en ik ruik de dode bladeren en ik weet
hoe de wortels wortelen in de dood
in massagraven van uitgestorven beschavingen
hun humus voedt de bomen zoals onze woorden dat ooit
ook zullen doen
Het meest van alles haat hij coniferen
hij rukt direct die jaren 50 symbolen uit
‘t strookje grond op de rand van zijn perceel
dat de erfgrens vormt met jawel: de buren.
Partij hekken erin, stekken er tegen aan
door de mazen weeft hij teder de takjes
van deze groene wezens die vreemd genoeg
vrouwelijk aandoen. Groei, schatjes, groei!
En floreren doen ze, sneller nog
dan het stugge schaamhaar van zijn vrouw
dat zij steeds vaker vergeet te scheren
(maar laat hij hier geen beeld bij vormen).
Hij is liever bij dit veelkoppige klimop beest
vol eerbied hoe hij, nee zíj, de armen kruist
in afweer, hoe zij zich in elkaar vlecht,
één weelderig schepsel vormt. In haar
lommerrijke schoot kan hij zichzelf zijn.
Soms loert hij door een gat naar de tuin
van die stadse lui, hij ziet graag hoe zij
ook daar haar grijpgrage vingers legt.
Misschien is dit het wel.
Het verkauwde papier in de mond
waar nog lijm bij moet en dan de boekmaag in om het te binden. Daarna
kan het worden terug gezet. Er is
niets wonderlijks aan zoveel sprekendheid. Het houdt de dingen
in als groene halmen. Het is
een lied over het land zo vlak
en uitgestrekt en onder zee
zo onbegaanbaar als de celwand;
waar vermoei je je toch mee?
Recente reacties