muren houden adem in
hun echo klinkt kortzichtig tegen het gevallen licht
men noemt het schaduw
maar beslotenheid is niet ontvankelijk voor ruimte
de buitenwacht bevriest in gemaskeerd stilleven
gevangen in versteende spieren, geknoopte magen
iets vlucht in iemand, niets ontsnapt aan de greep
aan omklemming, kan schuilen achter zwijgende zuilen
tijd duwt geduld opzij
hartslag belichaamt het tikken fijnbesnaard
als klopjes op een dichte deur, die ieder aanstaart
eeuwen gaan blind voorbij
Vrieskou verbleekt
een stadse herinnering
aan zinderende middagen
aan zwoele avonden.
Kleumend bij butagas
denk je aan toen kolen
moesten gerakeld
voor ijsbloemen verdwenen.
Je ziet palmen langs
de berijpte boulevard.
Een doodskleed houdt
het leven in zijn greep.
zie…
de zon en de maan
als surrealistisch licht
hun geschenken gaan samen
het universum in
doch bedonkerd en versluierd
door smart en grief
hardnekkig die greep…
eeuwig lijkt die duisternis
totdat de korrel het lichtpartikel vangt
daarmee het leven hervonden
gestaag groeit zelfvertrouwen
al het geschonkene geabsorbeerd
een explosie van energie
lichtend aan het firmament!
het donkere dal verlaten
vliegend boven de bergtoppen
net onder de hemel,
die hoeft nog niet…
een baken
voor iedereen te zien
geen schaamte!
Overwinning!
Bloesem wiegt hemelblauw valt op aarde,
de viool riep mij trok mij dichterbij
Ave Verum Corpus
warme liefdesgloed
wonder van leven
Mozart zo ademloos dichtbij
weerspiegelt in het gouden licht van zacht strelende akkoorden
Ave Verum Corpus
warme liefdesgloed
wonder van leven
Het bloemenperk lacht, glanst
zon in duizend zoete kleuren
de blaadjes parelmoer
Zilveren druppels
weemoedige droevenis
dat diep in
mij schreit
Wurgende greep van
verduisterde aarde breekt, jubbelt in
stralend diamant
dank voor Hemelse klank
Mozart knipoogt van omhoog
en we musiceren, Musiceren
De Regenboog.
Recente reacties