een zonnebloem
in een glazen vaas
op een tafel
van palissander
jij zit
op de stoel
ernaast
ach zat ik
maar weer
bij die ander
Resultaten voor het trefwoord glazen
D.A.F. beukt systematisch
plat, kelder christelijke school
lunchpauze broodzakjes steels
verfrommeld, niet stoer, klok
twaalf, geen strenge docenten
zwarte kraaiige punks aan het roer
bewaakleraren stappen als schichtige vogels
niet passend, tussen de etende, rokende
puinhopen rond.
D.A.F. vertrapt woest alle glazen hier
juist ook hier, ruim voor YouTube
voelen wij al dat zij dat doen
ouders vervloeken de plaat
die ook daardoor zo lonkt
haten onze ‘Liaisons Dangereuses’
naam dekt gelukkig de lading
wij minderjarigen draaien, gommen
leraren liefst weg, die soms verbijsterd kijken
sommige lachen wat mee, zeeën rook
broodjes sigaret dampen zich weg.
Niemand die nu top 2000 kan stemmen
heeft waarschijnlijk dit tijdperk
net als ik overleefd
’t was vast de kwade geest
van Hitler of Mussolini die dit
uitroeien eigenhandig stilletjes deed
de tekst is poëtisch, D.A.F.’s dansende
strijden voor lichtere tijden, mijn 2001 of juist 1
als ik in dat soort lijsten geloofde, dus niet.
http://www.youtube.com/watch?v=XwAJXV070OY
de kroeg is verlaten
vermoeide obers stoeien
met houten stoelen
een stuntelige dans macabre
traag veeg ik het opgedroogde zilte zweet
van mijn nog warme trombone
de zoet gevoosde sensuele
koperen klanken zijn vervaagd
gelijk met het bierschuim
in de met vele vingerafdrukken
vette ongespoelde glazen
mijn zinderende transformerende
alter ego komt tot rust
gedwongen door de harde koude tl verlichting
ontdaan van elke menselijke compassie
toont ze haar ware uiterlijk
kil en desolaat
kom muzikant, ga het is nacht
en mooi geweest
De nacht bracht
vertier en glazen
tot de rand gevuld
en onder het dons
roken onze armen
nog naar het koper
eenmaal thuis
was alles weer
bij het oude
post en natte kranten
en een geur van
weken weggeweest.
een man blèrt ratelend door de kamer
vanaf een scherm met rood decor
hysterische mensen lachen op het leer
de gordijnen zijn grijs
op een glazen tafel ligt een boekje over lijnen
van de omslag glimmen porseleinen tanden tegemoet
daar trilt een telefoon langzaam naar de rand
valt op de gegoten vloer met hoogpolige bekleding
– parket is zo passé –
geeft het rillen op en begint nu groen te knipperen
er piept iets in de keuken
nog naschuddend met één oog op het lcd
staat iemand op
schuift vierkante borden vol
die worden leeggegeten zonder proeven
dit is ons museum voor moderne levenskunst
stel je zou zo
onmenselijk groot zijn
– groter dan een gemiddelde god –
en het universum lag
als zo’n glazen sneeuwbol
in één van je vele handen
je zou kunnen lezen
ergens op dat product
ganse schepping
gebaseerd op fictie
Gilde de maan nou zo
of kreunde de aarde
vingerkrommend mank
verschoten enkelbanden
weten de kneepjes,
kleuren blossen
slechts nog ingevallen
als ik mijn pas versnel
piepen schors en bast
gangen in mijn longen,
knapperig verdorst
ik pluk lucht bijeen
voor een gewichtig uitzicht,
laat spons en zeem zelfs
baantjes trekken
oren spitsen uitwas
maar de maan slijpt richting
niet meer in haar glazen.
Overal waar ik kom is er zomerfeest, geen straat.
De toename daarvan heeft met welvaart te maken.
Een feest zonder katers bestaat niet, maar
ik heb egt mijn best gedaan.
Stel je voor dat je iets moet uitleggen.
Heb erover geschreven. Twee soorten sneeuw lyrics.
Het sneeuwt in mijn hoofd over dementie,
over vriend zijn baas en ook over ex. Hallo,
mijn vriend zijn baas is echt een supertoffe gast.
Ik heb egt mijn best gedaan.
Nu komt er allemaal stuifmeel uit de kegels van de boom.
Ik woon met 15 mensen in 1 huis, en geen van ons heeft een auto.
Alles in m’n leven heeft te maken met (on)vruchtbaarheid.
Ik zie, ik zie…geen visie. Ponyfriendje.
Sinds dat jij er niet meer bent.
Recente reacties