je schrijft van ver
over vreemde universums
schoonheid en schrik
mij onbekend
de trant en klank
herken ik
die zijn de mijne
alleen de betekenis
ik droom wel eens
over jou
daar diep
want jij bent mij
dat weet ik nu
maar je woorden
hebben nog geen gewicht
misschien als ik wat doder ben?
Je weet, ik ben niet het volgzaam kind
dat regenbogen tekent of poppetjes
die marcheren onder bewind. Anders dan jij
hecht ik geen waarde aan verzonnen vlinders
waarmee de ratio wordt weggeveegd.
Ik wil niet vastgeprikt in een glazen huis.
Geef mij maar aarde, dan maak ik vingers
vuil zoals het weerbarstig joch
dat maar wat aanmoddert en het gewicht
van regenwormen in z’n handen weegt.
Ik heb de hond nooit kunnen leren
om harder te praten.
Bijgevolg verstaan wij hem niet en
zullen niet vernemen
hoe hij geen gewicht heeft gehad,
in een baan om de aarde is geweest,
als gescheiden kop en romp heeft geleefd,
blinden heeft gegidst
en met doodsverachting oorlogsdaden verricht.
Ik had op meer gehoopt voor hem,
maar dat zat er niet in.
Ik wens je de stilte van oceanen
de zachtheid van babybillen
de lichtheid van een blad in de wind
en het geluk van een dubbeltje op z’n kant
ik wens je het gemak van het geloof
het gebed van de liefde en
de genade van wijsheid
ik wens je pleisters op al je pijntjes
zoete woorden van vrienden in beide oren
en de onverwachte geruststelling van een vreemdeling
maar ik wens je ook
de verwarring van verlangens
de hartstocht van onzekerheid en
het gewicht van teleurstellingen
ik wens je de golven van de zee
en de stilte van oceanen.
Tegelijk met haar nagels
bijt ze stukjes van haar wereld af
het gewicht dat ze heft spuugt ze later, fijngemalen,
in de zijkant van haar laars
die ze bekleed heeft met plastic zakjes zodat hij schoon blijft
niemand weet hoe bang ze is
Hoeveel wollen hemdjes, truien, vesten, jassen ze ook draagt,
warm wordt ze niet.
‘Alles onder controle’
zegt ze tegen de zak met chips.
De dag nadat ik de kloosterrijke streek ontklom,
Trappistennat en moeheid loosde, neerstreek, de dag een gat,
vond ik genade in de lengte van de nacht.
Ik was een monnik, weerde de vrouw,
die niet het stil verlangen in zich zag,
gezicht tijd van gewicht, deed nauwgezet
aan zorg, aan overlevingsplicht.
Ik herstelde naarmate ik-in-monnikskap
mijn zegeningen telde. Ik zag mijn slagen
in het klimmen naar omlaag, koos mijn gebedenstoel
tussen de mussen in de beukenhaag.
Sint Franciscus, maar dan alledaags.
Ik ben op mijn plaats, volstrekte regelmaat.
Het lichaam ligt met vol gewicht
en geeft de geest
de ruimte:
ik bouwde je er op uit momenten,
aaneengesloten en vertekend
door het waas van te dichtbij,
denkend dat afstand niet bestaat,
dus nul is en samen één.
Maar vol gewicht werd lichter,
de geest bezwaard:
liefde werd een asymptoot
en gelijk onzijdig.
Ja daar lig je dan,
moeder van moeders
hoeder der hoeders
loeder der loeders,
iets minder vermoeid dan we haar kenden.
Links stelt zich op de echtgenoot,
de sinistere baard traag in de lavabo.
Zo is zijn gewoonte, hij knipoogt graag.
Duur doen, een kwestie van manieren.
Zo geeft hij hier en daar een goede tik.
De zaak klikt en komt in beweging.
Krijtende mieren rond wassen vleugels.
Behouden bevelen boven
het dood gewicht.
Wat ik overweeg te denken is dat een gedachte uit het niets
in ons geboren wordt, gevoed wordt door ons denken
en langzaam groter groeit.
Wat ik tevens overweeg te denken is dat alle gedachten
al bestaan voordat ze gedacht zijn, zij ons met al hun wijsheid vinden
en wij deze gulzig leegzuigen.
Wat ik niet heb overwogen te denken is dat een gedachte
in zijn meest zuivere vorm een klein, oud en gerimpeld mannetje is
die met volle teugen geniet van zijn laatste avondmaal.
Recente reacties