Toen de bergen hun dalen lieten meanderen
En de zee bevrucht werd
Toen wij baden en zongen
Zo was de Aarde een oord
Toen kwam het gevecht
Wij keerden ons
Wij hoopten
En wij huilden
Toen de zee voer over de bergen,
Toen de maan zwijgend scheen,
Werd de Aarde ontheiligd
Liefde kon niet meer bezongen worden
De kus verwaarloosd
(En wij wachtten.)
De veehouder beraadt zich op zijn getrouwen.
Zijn erf loopt aan, de lucht is benauwd.
De stoppen in de schuur
vreten stof en vuur.
De aarde schuift over zijn land.
Het graan zal bloeden op zijn buik
tijdens het speelkwartier van de specht.
Als een gravure ja. Een hart
staat gegraveerd op mijn borst,
overgroeid met bosschages en haarpartijen.
Ik was er nooit niet in dit huis.
Als een denderende locatie
werd het nochtans omschreven.
Ik deelde mijn louteringen
met goed beschreven mensen,
met onooglijk kleine kinderen,
de koppen turbulent als paarse kool.
Mijn moeder ging op de kussens staan,
ze deed haar ik hou van jou gevecht
maar verloor natuurlijk,
haar bewegingen zijn beperkt.
Het gedicht dat de meeste mensen
een vervelend gevoel in hun buik geeft,
is het gedicht waarop ik aas.
Maar ik weet niet of ‘vervelend’ wel genoeg is;
misschien zou ‘onbestemd’ of ‘deprimerend’
veel beter zijn.
Beter voor wat?
Voor wat ik wil?
Voor de verkoop?
Voor allebei?
Ik weet niet of wat ik nastreef
verloopt via een vervelend
of onbestemd of deprimerend
gevoel in de buik.
Ik moet mij dat niet afvragen!
spreek ik mezelf misnoegd toe.
Laat ik eerst maar eens één iemand
een vervelend gevoel in de buik geven
met een gedicht.
Eh… mijzelf?
Zou ik bijvoorbeeld van de constatering dat geen gedicht
nog in staat is een vervelend gevoel in een buik
te veroorzaken een vervelend gevoel in mijn buik krijgen?
Voel ik al iets in mijn buik?
Is het iets vervelends?
Iets met een vervolg?
Het is licht als aardbeienkwark.
Het zakt zo makkelijk weg.
Het vervelende komt nog,
denk ik…
Recente reacties