In de kern houden ze van je,
op je schouders kijken ze mee,
je overleden vrienden, voorouders, geliefden,
ze zien dat je niet feilloos bent,
dat je soms fouten maakt,
ze voelen het, ze weten het best,
maar dat geeft niet,
dat geeft echt niet,
oordelen doen ze niet,
nee, dat laten ze over
aan de rest.
Resultaten voor het trefwoord geliefden
Het doek
Bebloed
Viel
De dood had getoornd
De liefde zoet
Het hopen voorbij
Het lot zo ongemoeid
Pyramus gevloerd
Bezweek door eigen hand
De vogels gehaast
Vlogen voorbij
Tonend zich aan Thisbe
Het slechte teken
Niets meer bestond
Twee geliefden
Één dood
de film doet een hoop stof opwaaien
het open einde ligt er dik bovenop
de piloot stapt uit zijn heli en voegt zich
bij het zwaarbewapende arrestatieteam
de vergezochte geliefden zien hun kans schoon
de stijgende verbazing van de scherpschutters
in slow motion klimt het toestel hoger en hoger
kleiner en kleiner ins blaue hinein
eenmaal buiten stralen de sterren haar na
en in het kleine donker van haar kamer
gaat een lampje branden
twee geliefden hangen
buiten de spiegel
op zijn plaats
twee handen
aan de muur
één op de schouder
van de vasthouder
en in de andere
de boormachine
nee denk je
daar niet
Trilling van aarde
hartverscheurende klanken,
angst waait door de straten van Lorca.
Hunner geliefden
onder puin bedolven.
Vaarwel uitgeleide
naar ’t licht.
In ’t hemelblauwe
is een regenboog
gespannen over de stad.
Jong zijn ze, geliefden in volle vaart
haar sluier waait hoog
boven de hoofden van mensen
Het hemelpaard draagt hen
draaft door een scharlaken heelal
met het paar
Hij, zijn gezicht naar haar toe gewend
hand op haar borst, en zij
de ogen geloken
Onpeilbaar stil in die binnenste-
bovenwereld het betoverde stel
op weg in zichzelf
Wij mensen kijken en kijken –
wat schuilgaat in die beweging
blijft
(Marc Chagall, Le Cantique des Cantiques IV)
Recente reacties